إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١١٩ - پيرى يا پيك مرگ

شاعر گفته است:[١] اگر عمرت به شصت سال رسيد، براى درمان دردت، طبيبى جز مرگ نيست و اگر كسى شصت سال عمر كرد، نزديك است، كه به خوابگاه ابدى وارد شود.

و اگر قرنى كه در آن زندگى مى‌كنى گذشت، و داخل قرن ديگرى شدى، در آن قرن خود را غريب بدان (و هر آن منتظر مرگ باش).

در تفسير آيه: إِنَّما نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا[٢]: شمار مى‌كنيم، برايشان شماره كردنى.

وارد شده: يعنى نفسهايى كه زده و اگر در غير طاعت خدا بوده، برايش حساب مى‌كنيم.

برخى از بزرگان گفته‌اند: عمر كوتاه و سفر درازست، پس به اصلاح خود همّت گمار و براى سفرت توشه برگير و از اندوخته‌هاى خويش سودى ببر، و آنها را از دنيا براى آخرت بفرست، پيش از آنكه به نگرانى آن گرفتار شوى و بازخواست گردى، و ديگران از مال تو در ناز و نعمت به سر برند، پس چقدر كوتاه است، ماندن تو در دنيا و بزرگ (و طولانى) است ماندن تو در آخرت.

پيرى يا پيك مرگ‌

در آيه شريفه: لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ‌: انسان را در خلقتى استوار آفريديم.

گفته شده: مراد جوانى است.

[١]\sُ اذا كانت الستّون عمرك لم يكن‌\z لدائك الّا ان تموت طبيب‌\z و ان امرء قد عاش ستّين حجة\z الى منهل ورده لقريب‌\z اذا ذهب القرن الّذى انت فيهم‌\z و خلّفت في قرن فانت غريب‌\z\E

[٢] مريم/ ٨٨