إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٧١ - باب بيست و هشتم ارزش ترس از خداى متعال

حضرت صادق ٧ فرمود:[١] دنيا در نظر من، مانند مردار است، كه تا ناچار نشوم از آن نمى‌خورم.

اى «حفص»[٢] بدان كه خداى متعال، مى‌داند و مى‌بيند، بندگانش چه مى‌كنند و به كجاها مى‌روند، ولى با علمى كه به آينده آنها دارد؛ در باره آنها نسبت به اعمال زشتشان صبر مى‌كند، و كسى در گرفتن انتقام شتاب مى‌كند، كه بترسد قدرتش از دست رود، پس با اين حساب از تأخير عقوبت مغرور نگردى، سپس اين آيه را تلاوت نمود:

تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ‌[٣]: بهشت جاودان و آخرت را براى كسانى كه در زمين برترى نطلبند و فساد نكنند قرار داديم.

سپس آن حضرت با چشم گريان اضافه نمود: با وجود اين آيه آرزوها نابودند، به خدا سوگند، خوبان رستگارند و بدان زيانكار، آيا مى‌دانى خوبان چه كسانى هستند؟ كسانى هستند كه در نهان و آشكار از خدا مى‌ترسند و از كارهاى حرام پرهيز دارند و به واسطه انجام اعمال شايسته، به خدا تقرّب مى‌جويند.

اى حفص! كسى كه دانش بياموزد و به آن عمل نمايد، در عالم ملكوت جزء بزرگان نوشته مى‌شود، و داناترين مردم به خدا، كسى است كه بيشتر از

[١]

ُ قال الصادق ٧: ما الدنيا عندى الّا بمنزلة الميتة اذا اضطررت اليها اكلت منها.

[٢] علّامه شعرانى: پس از تحقيق بسيار اين حفص را نشناختم.

[٣] قصص/ ٨٢