إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٦ - باب دوازدهم ياد مرگ و پندگيرى از آن

باب دوازدهم ياد مرگ و پندگيرى از آن‌

حسن بن ابى الحسن ديلمى مؤلف اين كتاب مى‌گويد: هر كس مرگ را در مقابل ديدگان خود قرار دهد، در دنيا زهد را پيشه خود مى‌سازد و مصيبتها را بر او سبك مى‌نمايد و به كار خير او را وامى‌دارد و به توبه ترغيبش مى‌سازد و از كار زشت بازش مى‌دارد و از درازى آرزوها روى گردان مى‌شود و به اندكى از دنيا قانع مى‌گردد و هيچ نعمتى براى انسان بالاتر از اين نيست كه خدا آخرت را به ياد او اندازد و فكرش را به آن مشغول دارد اينجاست كه خدا بر ابراهيم و فرزندان او منّت نهاد و فرمود:

إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ[١]: ما ابراهيم و فرزندانش را براى ياد آخرت، خالص و پاك گردانيديم.

پيامبر ٦ فرمود[٢]: ويران‌كننده خوشيها را بسيار ياد كنيد، زيرا اگر در

[١] ص/ ٤٥

[٢]

ُ قال النبى ٦: اكثروا من ذكر هادم اللّذات فانّكم ان كنتم في ضيق وسعه عليكم فرضيتم به فاثبتم و ان كنتم في غنى بعضه اليكم فجدتم به فأجرتم لانّ المنايا قاطعات الآمال و الليالى مدنيات الآجال و انّ المرء عند خروج نفسه و حلول رمسه يرى جزاء ما تقدم و قلة غنى ما حلف و لعلّه من باطل جمعه و من حق منعه‌