إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٧٣ - ارزش محاسبه نفس

نداشته باشد، تا كفاره گناهش گردد، او را به اندوهى مبتلا مى‌سازد، تا كفاره گناهش گردد.[١] و از پيامبر ٦ روايت كرد كه فرمود: خداوند سوگند ياد كرده كه: هر گاه بنده‌اى را از دنيا برد و بخواهد او را بيامرزد، و گناهانش را بريزد، يا بيمارش مى‌كند و يا روزيش را كم مى‌نمايد و يا او را به ترسى مبتلا مى‌سازد، و اگر گناهى باقى بماند، مرگ را بر او سخت مى‌گرداند، تا گناهانش پاك گردد و با پاكى او را به بهشت داخل نمايد.

و اگر بخواهد بنده‌اى را به دوزخ برد و عذاب نمايد، يا روزى را بر او بسيار مى‌كند و يا سلامتى به او مى‌بخشد و يا زندگيش را ايمن مى‌گرداند، و اگر ثوابى برايش باقى ماند، مرگ را بر وى آسان مى‌كند، تا بدون ثواب او را وارد آتش نمايد.

و فرمود: هر گاه خداوند، بخواهد، بنده‌اى را (به سبب بديهاى بسيارى) آزار دهد، گناهانش را محفوظ مى‌دارد،[٢] تا با آن به صحنه قيامت درآيد و اگر خيرى براى بنده بخواهد، گناهانش را در دنيا با كيفر دادن او، پاك مى‌كند، (تا بدون گناه به بهشت رود).

پيامبر فرمود: همواره مؤمن به غم و اندوه گرفتار مى‌گردد، تا گناهانش پاك شود.[٣]

ارزش محاسبه نفس‌

امام كاظم ٧ فرمود: كسى كه نفس خود را روزانه محاسبه نكند، از ما

[١]

ُ قال الصادق ٧: انّ العبد اذ اكثرت ذنوبه و لم يكن عنده من العمل ما يكفّرها ابتلاه اللَّه بالحزن ليكفّرها.

[٢] يعنى: با بلا و مصيبت كفاره آن را از بين نمى‌برد.( علامه شعرانى( ره))

[٣]

ُ قال النبى ٦: لا يزال الغم و الهم بالمؤمن حتى لا يدع له ذنبا.