إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٣ - توبه و پذيرش آن

و: يَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلى‌ يَدَيْهِ يَقُولُ يا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا[١]: روز قيامت ستمكار انگشت ندامت به دندان گزد و بگويد: اى كاش من با پيامبر و راه (خدا) طاعت در پيش گرفته بودم.

توبه و پذيرش آن‌

خداى بزرگ انسان گنهكار را نااميد نكرده و وعده پذيرش توبه را به او داده، و مى‌فرمايد:

وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ، يَجِدِ اللَّهَ غَفُوراً رَحِيماً[٢]: و كسى كه كار بدى كرد و بر خود ستم نمود، سپس پشيمان شد و استغفار كرد، خداوند را آمرزنده و مهربان خواهد ديد.

و: كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى‌ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌[٣]: پروردگار بر خود رحمت و مهربانى را فرض كرده كه هر كسى از شما كار زشتى را به نادانى كرد و بعد از آن توبه كرد و اصلاح نمود، خداوند به يقين براى همه بخشنده و مهربان است.

و: وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى‌ ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ‌[٤]: و آنها كه وقتى مرتكب عمل زشتى مى‌شوند، يا به خود ستم كنند، به ياد خدا مى‌افتند و براى گناهان خود، طلب آمرزش مى‌كنند- و كيست جز خداوند كه گناهان را ببخشد؟- و بر گناه اصرار نمى‌ورزند، با اينكه مى‌دانند.

[١] فرقان/ ٢٩

[٢] نساء/ ١١١

[٣] انعام/ ٥٤

[٤] آل عمران/ ١٣٤