إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٣١ - پاداش شبخيزان

به درجات بالا مى‌رساند و جزء كسانى مى‌گردى كه خدا چنين مدحشان كرده:

تَتَجافى‌ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَ طَمَعاً وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ‌[١]: (بندگان خاص) كسانى هستند كه پهلوى خود را از بسترها دور مى‌دارد و خدا را با بيم و اميد مى‌خوانند و از اموالى كه به آنان داده‌ايم، انفاق مى‌كنند.

پس مى‌بينى كه خداوند چگونه شب زنده‌داران و انفاق‌كنندگان را مدح كرده است.

اگر مى‌ترسى كه براى عبادت شب بيدار نگردى، پيش از خواب بهره خود را از نماز شب، ببر و از استغفار نيمه شب غافل مباش، زيرا اين ساعات وقتى است كه سبك بالان تيز پرواز در آن نمى‌خوابند بلكه صدايشان به ذكر و تسبيح بلند است.

تلاوت دعاها و مناجات خدا را فراموش نكن، زيرا دعا مغز و نهايت عبادتها است، و اگر ناچارى (به علت خستگى كار روزانه) شب را بخوابى، ساعتى از آن را براى توبه و گريه و دعا قرار بده، و اگر همه شب را به خوابيدن بگذرانى و ساعتى دعا نكنى، دلت مرده و كسى كه چنين باشد، خداوند او را از درگاهش دور مى‌نمايد.

مؤلف (ديلمى) گويد: كمترين حالات مؤمن اين است كه در هر شب چهار ركعت نماز شب بخواند و كمتر از آن خواندن يك صد آيه از قرآن است سپس خدا را تسبيح گويد و براى خود و پدر و مادر و مؤمنان دعا كند، آنگاه از خدا آمرزش طلب نمايد، تا جزء غافلين محسوب نگردد.

[١] سجده/ ١٥.