إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٧٤ - راز اندوه جبرئيل

دل مؤمن تا هنگامى كه از پل صراط نگذشته آرام نمى‌گيرد، و هر كس در دنيا از خدا خوف داشته باشد؛ در آخرت، در امان خواهد بود.

چنان كه خداوند مى‌فرمايد: سوگند به عزّتم، براى هيچ بنده‌اى دو ترس و دو ايمنى قرار نمى‌دهم؛ پس كسى كه در دنيا از من بترسد، در آخرت به او ايمنى مى‌دهم، و هر كسى در دنيا از من نترسد، در آخرت او را مى‌ترسانم، پس كسى كه ترس داشته باشد، در تمام ساعات انتظار عقوبت دارد.

و ترس از دلى رخت برنمى‌بندد، مگر اينكه كاخ ايمانش ويران باشد، و مراقبت دائمى از نفس، در پنهان و آشكار، خوف خدا را در دل ايجاد مى‌نمايد و از نشانه‌هايش، كوتاهى آرزوها و جديّت در كار و داشتن ورع و پرهيزكارى است.

مردى از پيامبر خدا ٦ پرسيد: معناى آيه:

وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلى‌ رَبِّهِمْ راجِعُونَ‌[١]: و كسانى كه كارهايى انجام مى‌دهند و دلهاشان ترسان است، آنان به سوى خدا بازمى‌گردند.

آيا به معناى اين است كه: شخص زنا و دزدى مى‌كند و شراب مى‌خورد و سپس ترسان است؟

فرمود: نه، بلكه انسان روزه مى‌گيرد و نماز مى‌خواند و صدقه مى‌دهد و در عين حال از خدا مى‌ترسد كه مبادا عباداتش قبول نشود.

و هر گاه خوف خدا در دلى جاى گيرد، هوا و هوس و زمينه شهوت و علاقه به دنيا در او نابود مى‌گردد، و آثار حزن و اندوه در صورتش آشكار مى‌شود.

[١] مؤمنون/ ٦٠