إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨٧ - باب سىام شرم از خداى متعال

آدم ٧ عقل را انتخاب كرد، جبرئيل به ايمان و حياء گفت: برويد، گفتند:

خداوند به ما دستور داده كه از عقل جدا نشويم.[١] و فرمود: حيا از نشانه‌هاى ايمان است، و كسى كه حيا ندارد، ايمان ندارد و خيرى در او نيست.[٢] همچنين روايت شده كه خدا مى‌فرمايد: بنده من هر گاه از من حيا كنى عيوب تو را از مردم مى‌پوشانم و گناهانت را از نامه اعمالت پاك مى‌كنم، و در قيامت بر تو سخت نمى‌گيرم و محاسبه اعمال را بر تو آسان مى‌گردانم. و نيز روايت است كه خداى متعال به بنده‌اش مى‌فرمايد: اگر از من شرم داشته باشى و بترسى، گناهانت را مى‌آمرزم.[٣] شخصى را ديدند كه بر درب مسجد نماز مى‌گزارد، از او پرسيدند: چرا به داخل مسجد نمى‌روى؟[٤] گفت: چون نافرمانى او را كرده‌ام، از رفتن به درون خانه‌اش شرم دارم.

از نشانه‌هاى حياكننده، اين است كه او را در كارهاى شرم‌آور نبينند.

خداوند متعال به عيسى وحى فرستاد كه اگر خود موعظه‌پذير هستى، مردم را

[١]

ُ و في الحديث: انّ جبرئيل نزل الى آدم بالحياء و العقل و الايمان فقال: ربّك يقول لك تخيّر من هذه الاخلاق واحدا فاختار العقل فقال جبرئيل للايمان و الحياء ارحلا فقالا امرنا ان لا نفارق العقل.

[٢]

ُ و في الحديث: الحياء من الايمان فمن لا حياء له لا خير فيه و لا ايمان له.

[٣]

ُ في الحديث: يقول: عبدى انّك اذا استحيت منّى و خفتنى غفرت لك.

[٤] علّامه شعرانى: يمدح الرجل ...: انسان را به عملى كه بر حسن باطن او دلالت دارد، مدح مى‌كند.