إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٧٣ - راز اندوه جبرئيل

و: فَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ‌[١] «پس از من بترسيد».

و نيز در باره قومى مى‌فرمايد:

يَخافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ‌[٢]: از خدا كه فوق همه آنهاست مى‌ترسند.

و: وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ‌[٣]: و براى كسى كه از مقام خدايش بترسد، دو بهشت خواهد بود.

و: وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌[٤]: و اما كسى كه از پروردگارش بترسد و نفس را از هوا و هوس باز دارد، پس بهشت جايگاه اوست.

و: إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ[٥]: ترس از خدا براى علما است و بس.

ترس از خدا ميوه علم است و كسى كه از خدا نترسد، علم ندارد، و ترس چراغ نفس است و به وسيله آن از تاريكى‌هايش بيرون مى‌آيد.

ترس صرفا از آن كسى نيست كه اشك از چشمش روان است، و اين معنا خوفى كاذب به حساب مى‌آيد، بلكه شخص ترسان كسى است كه كارهايى را كه مؤاخذه و عذاب دارد ترك كند، و اگر مردم از دوزخ مى‌ترسيدند، چنان كه از فقر مى‌ترسند، از آن ايمن مى‌شدند، و گرد گناه نمى‌رفتند.

[١] نحل/ ٥٤- ٥٣

[٢] نحل/ ٥٤

[٣] الرحمن/ ٤٧

[٤] نازعات/ ٤١- ٤٢.

[٥] فاطر/ ٢٨