إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٨٤ - مجازات دشمنى با مؤمن

و هر كسى كه به مؤمنى- و لو با يك كلمه- اهانت كند، خداوند را در حالى ملاقات خواهد كرد، كه بر پيشانيش نوشته شده: اين شخص از رحمت خدا نااميد باشد. و يا كسى كه مسلمانى را به حاكم بشناساند، تا او را آزار دهد، و حاكم او را آزار ندهد، جايش در آتش است و كسى كه مسلمانى را به حاكم معرفى كند و حاكم او را آزار دهد، با فرعون و آل فرعون در جهنم همنشين است.

و فرمود: از نشانه‌هاى شركت شيطان (در نطفه انسان) بدون ترديد، در جايى است كه انسان فحّاش باشد و باكى از آنچه مى‌گويد و يا در باره‌اش گفته مى‌شود، نداشته باشد.

و از پيامبر ٦ روايت شده كه فرمود: خداوند بر هر فحّاش هرزه‌گوى بى‌حيايى كه باكى از آنچه مى‌گويد ندارد و يا از آنچه در باره‌اش مى‌گويند، ندارد، بهشت را حرام كرده است.[١] و پيامبر فرمود: از بدترين بندگان خدا، كسى است كه مردم به جهت دشنام دادنش، معاشرت با او را دوست ندارند.[٢] امام صادق ٧ فرمود: كسى كه مردم از زبانش بترسند، جايش در آتش است.[٣] و از پيامبر ٦ نقل كرد كه فرمود: بدترين مردم در قيامت، كسى است كه مردم از ترس زبانش او را احترام كرده باشند.[٤]

[١]

ُ قال النّبى ٦: انّ اللَّه حرّم الجنّة على كلّ فحّاش بذى قليل الحياء لا يبالى بما قال و لا ما قيل فيه.

[٢]

ُ قال النّبى ٦: من شرار عبيد اللَّه من يكره مجالسته لفحشه.

[٣]

ُ قال الصادق ٧: و من خاف النّاس لسانه فهو في النّار.

[٤]

ُ عن رسول اللَّه: شرّ النّاس يوم القيامة الّذين يكرمون اتّقاء شرّهم.