إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢١٣ - باب بيست و يكم ذكر و مواظبت بر آن

مى‌گذرانند، پس بر شما باد كه قرآن را در آغاز شب با ترتيل بخوانيد و پايان شب را به زارى و استغفار ختم كنيد و چون روز را شروع نموديد، با انجام كارهاى خير و ترك گناه آن را به شب برسانيد و از گناهان كوچك دورى كنيد، كه همانها شما را به انجام گناهان بزرگ مى‌كشانند.

بدانيد كه مرگ روزگارتان را تيره مى‌سازد و قيامت بر شما سايه مى‌افكند، و شما را وانمى‌گذارد، كه به اهدافتان برسيد و آهنگ رفتن را در گوشتان زمزمه مى‌نمايد[١] پس از پشيمانى بى‌فايده بهراسيد، زيرا برايتان سودى نخواهد داشت و قدمهايتان (بر صراط) خواهد لغزيد، و خداى متعال مى‌فرمايد:[٢] اگر آنكه مرا مى‌شناسد، از فرمانم سر بر تابد، كسى را بر او مسلط مى‌سازم كه مرا نشناسد.

و نطق مؤمن ذكر و سكوتش فكر و نگاهش عبرت گرفتن است.

و فرمود:[٣] هر گاه دشمن از من چيزى بخواهد، در دادنش شتاب مى‌كنم زيرا مى‌ترسم ديگرى بر من سبقت گيرد و حاجتش را برآورد، يا اينكه خود او از آن بى‌نياز شود و فضيلت آن از دستم برود، از حضرت پرسيدند: صفات زاهد چيست؟ فرمود: زاهد كسى است كه بيشتر از مخارج روزانه نخواهد و هميشه آماده مرگ باشد.

[١] علّامه شعرانى: الحادى كسى كه براى شتر آهنگ رفتن مى‌نوازد.

[٢]

ُ قال اللَّه في الحديث‌: اذا عصانى من يعرفنى سلّطت عليه من لا يعرفين و قال: المؤمن نطقه ذكر و صمته فكر و نظره اعتبار.

[٣]

ُ قال على بن الحسين ٧: انّ عدوى يأتنى بالحاجة فابادر الى قضائها خوفا ان يسبقنى احد اليها او ان يستغنى عنّى فيفوتنى فضيلتها و سئل عن الزاهد؟ فقال هو المتبلّغ بدون قوته المستعد ليوم موته.