إرشاد القلوب ت سلگی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٢٢

٤- حيا و شرمى كه او را در نهان از من شرمنده سازد.

٥- به اندازه رفع گرسنگى غذا بخورد.

٦- چون من دنيا را دشمن مى‌دارم، او نيز دنيا را دشمن بدارد.

٧- چون من خوبان را دوست مى‌دارم، او نيز آنها را دوست بدارد.

اى احمد! اين گونه نيست كه هر كس بگويد خدا را دوست دارم، مرا دوست داشته باشد، مگر اينكه اين اوصاف را در خود گرد آورد: از دنيا به اندازه قوت روزانه برگيرد، و لباس ساده بپوشد و در حال سجده به خواب رود، و طول دهد نماز و عبادت را، و سكوت را شعار خود سازد، و بر من توكّل كند، و بسيار بگريد و اندك بخندد، و با هواى نفس مخالفت كند، و مسجد را خانه خود بگيرد، و دانش را صاحب گردد، و با زهد همنشين شود، و على را دوست گيرد، و با فقرا مأنوس گردد، و رضايت مرا طلب كند و سخت از گناهكاران بگريزد، و به ياد من مشغول باشد، و همواره تسبيح را بر لب داشته باشد، و در عهد و پيمان صادق باشد، و به عهد وفا نمايد، و دلش را پاك نگاه دارد، و در نماز اين پاكى را بيشتر مراعات نمايد، و در انجام فرايض كوشا باشد، و به پاداشى كه نزد من است دل بدهد، و از عذابم ترسان باشد و با دوستانم نزديك گردد، و همنشين آنان باشد.

اى احمد! اگر بنده‌اى به اندازه اهل آسمان و زمين نماز بخواند و به اندازه آنان روزه بگيرد، و چون فرشتگان از غذا دورى كند، و بسان برهنگان لباس بپوشد، و به اندازه خردلى دوستى دنيا را در دل داشته باشد، و يا مشتاق شهرت‌[١] و يا رياست و يا زينت آن باشد، به بهشت نخواهد رفت و همسايه من‌

[١] علّامه شعرانى:

ُ يحب ان يكون مشهورا و ...

: دوست دارد كه آوازه‌اى بيابد و بر سر زبانهاى مردم باشد.