جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٥ - غزل ٤١٤ دوش سوداى رخش گفتم زسر بيرون كنم

لذا در بيت بعد مى گويد:

محبوبا! پوزش مى طلبم از اينكه قامتت را به سرو تشبيه كردم. تجلّى و عشوه‌اى بنما، تا بكلّى از خويش گرفته شوم، و از عباد مُخلَصت گردم تا توصيف تو را توانم.

به گفته خواجه در جايى:

لذا مى گويد:

اى دوست! اگر پيش از راه يافتن به فناى خويش، به گونه اى كه لايق شأن تو نيست، توصيفت مى كنم، بى گناهم؛ زيرا محبّت و عشق و اشتياقم به تو، مرا بدان داشته كه از جمال و كمالت سخن گويم و به مظاهر تشبيه‌ات نمايم. جا دارد كه از من برنجى، ولى در مقابل اين تشبيه‌ام، جز خجالت و ناراحتى و آب شدن و زرد رويى در پيشگاهت نمى توانم داشته باشم.

ساقيا! پياله اى از شراب ذكر و توجّه و مراقبه جمالت به من عطا فرما، تا از زرد.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٩، ص ١٢٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧، ص ٧٦.