جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٤ - غزل ٤١٤ دوش سوداى رخش گفتم زسر بيرون كنم

در جايى مى گويد:

قامت دوست را به سرو تشبيه كردم. از من برنجيد و فرمود: اين چه سخنى است؛ «سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ»[٢]: (پاك و منزّه است خداوند از آنچه توصيفش مى كنند.- نيز: «سُبْحانَ رَبِّكَ، رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ»[٣]: (و پاك و منزّه است پروردگارت، پروردگار صاحب عزّت از آنچه توصيفش مى كنند.).

بايد هم ازمن برنجد، كه گفتارم در شأن او نبود، مگر وقتى كه از خود بيرون شوم؛ كه: «إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ»[٤]: (مگر بندگان مُخلَص و به تمام وجود پاك خدا.).

چه كنم؟ غير از اين، در عالم بشريّت و حجاب نمى توانم تعبيرى داشته باشم.

من راست مى گويم. چرا؟ كه بيانى بهتر از اين ندارم. او هم راست مى گويد، و حق دارد از گفتار من سركشد. در جايى مى گويد:

و در جايى در مقام توصيف مى گويد:

[١] ( ١، ٥) ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٠، ص ١٤٨.

[٢] - صافات: ١٥٩.

[٣] - صافات: ١٨٠.

[٤] - صافات: ١٦٠.

[٥] ( ١، ٥) ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٠، ص ١٤٨.