جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٦ - غزل ٣٧٣ اى رخت چون خلد و لعلت سلسبيل

گويا خواجه پس از وصالى به فراق مبتلاگشته و با اين غزل ياد از ايّام گذشته و اظهار اشتياق به ديدار ديگر نموده و يا تقاضاى بقاء بعد از فنا را داشته كه مى گويد:

اى محبوبى كه جمال و رُخسارت در زيبايى، بهشتى است؛ كه: «وَ ادْخُلِي جَنَّتِي»[١]: (و در بهشت خاصّم داخل شو.)، و لعل لبت در حيات بخشى و جان به عاشقان دادن، سلسبيل مى باشد! كه: «عَيْناً فِيها تُسَمَّى سَلْسَبِيلًا»[٢]: (چشمه اى در بهشت، كه سلسبيل ناميده مى شود.) جانا! حيات بخشى‌ات، جان دادن به پيشگاهت و گذشتن از عالم خيال و اعتبار را بر من آسان نمود تا توانستم هر آن چه انتساب به خود مى دادم رها سازم و جرعه اى از آب حيات بقايت را بياشامم و زندگى تازه‌اى بيابم.

در جايى در تقاضاى بيان فوق مى گويد:

[١]- فجر: ٣٠.

[٢] - انسان: ١٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٠، ص ٢٣٣.