جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٣ - غزل ٣٧٢ اى برده دلم را تو بدان شكل و شمايل

معرفت نيست در اين قوم، خدايا! مددى‌

تا بَرَم گوهر خود را به خريدار دگر

راز سر بسته ما بين كه به دستان گفتند

هر زمان با دَفْ و نِىْ بر سر بازار دگر[١]

هر روز چو حُسنت ز دگر روز فزون است‌

مَهْ را نتوان كرد به روى تو مقابل‌

چو رويت مهر و مه تابان نباشد

چو قدّت سَرْو در بستان نباشد

به تو نسبت نباشد هيچ تن را

نه تن، باللَّه كه مثلت جان نباشد[٢]

اى روى ماه منظر تو، نوبهار حُسن!

خال و خط تو، مركز لطف و مدار حُسن‌

ماهى نتافت چون رُخَت از برج نيكوئى‌

سَرْوى نخاست چون قدت از جويبار حُسن‌

حافظ طمع بُريد كه بيند نظير دوست‌

ديّار نيست غير تو اندر ديار حُسن‌[٣]

دل بردى و جان مى دهمت، غم چه فرستى‌

چون نيك حريفيم، چه حاجت به محصّل‌