جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤ - غزل ٣٦٤ زبان خامه ندارد سر بيان فراق

مُردم ز انتظار و در اين پرده راه نيست‌

يا هست و پرده دار نشانم نمى دهد

شكَّر به صبر دست دهد عاقبت، ولى‌

بد عهدى زمانه امانم نمى دهد[١]

چگونه دعوى وصلت كنم به جان كه شده است‌

تنم كفيل قضا و دلم ضمان فراق‌

زهى خجسته زمانى كه يار باز آيد

به كام غمزدگان، غمگسار باز آيد

در انتظار خدنگش، همى طپد دل صيد

خيال آنكه به رسم شكار باز آيد

ز نَقْشبَنْدِ قضا، هست اميد آن حافظ

كه همچو سَروْ به دستم نگار باز آيد[٢]

فراق و هجر كه آورد در جهان يا رب!

كه روى هجر سيه باد و خانمان فراق‌

اگر به دست من افتد فراق را بكُشم‌

به آب ديده دهم باز خون بهاى فراق‌

كجا روم؟ چه كنم؟ حال دل كه را گويم؟

كه دادِ من بستاند، دهد جزاى فراق‌[٣]

به پاى شوق گر اين رَهْ بسر شدى حافظ!

به دست هجر ندادى كسى عنان فراق‌