جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠ - غزل ٣٦٤ زبان خامه ندارد سر بيان فراق

حافظ! ز خوبرويان قسمت جز اين قَدَر نيست‌

گر نيستت رضايى، حكم قضا بگردان‌[١]

هرگزم مهر تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از ياد من آن سَرْوِ خرامان نرود

از دماغِ من سرگشته خيال رُخ دوست‌

به جفاى فلك و غصّه دوران نرود

هر كه خواهد كه چو حافظ نشود سرگردان‌

دل به خوبان ندهد و ز پى اينان نرود[٢]

دريغ، مدّت عمرم! كه بر اميد وصال‌

بسر رسيد و نيامد بسر زمان فراق‌

دعاى گوشه نشينان بلا بگرداند

چرا به گوشه چشمى به ما نمى نگرى‌

ز هجر و وصل تو در حيرتم چه چاره كنم‌

نه در برابر چشمى، نه غايب از نظرى‌[٣]

كَتَبْتُ قِصَّةَ شَوْقى‌ وَمَدْمَعى باكٍ‌[٤]

بيا كه بى‌تو بجان آمدم ز غمناكى‌

بسا كه گفته‌ام از شوق، با دو ديده خود:

أَيا مَنازِلَ سَلْمى‌! فَأَيْنَ سَلْماكِ‌[٥]

سرى كه بر سر گردون به فخر مى سودم‌

بر آستانْ كه نهادم؟ بر آستان فراق‌