جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٤ - غزل ٤١١ در نهانخانه عشرت صنمى خوش دارم

عاشقى و رندى و گذشت و مراقبه با تو را، از عنايات و الطافت بدست آورده‌ام، نه به كوشش، و به آواز بلند بر آن اقرار خواهم نمود. در واقع، بايد بگويم: تا تو نخواهى، من عاشق و رند نمى توانم باشم.

به گفته خواجه در جايى:

و چنانچه معشوق به چهره با طراوت و تجلّيات فريبنده‌اش جلوه نمايد، اشك شوق به گونه زرد خويش (كه در فراقش داشتم) خواهم ريخت.

در جايى مى گويد:

محبوبا! سالهاست كه ميان من و عالم خيالى و اعتبارى‌ام جنگ است، به گونه‌اى.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٤، ص ٢٨٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٧، ص ١٦٦.

[٣] - اين دو لفظ در نسخه حافظ قدسى« بيار» و« زِرِه زلف» و در نسخه ديگر« بياور» و« زِرَهِ لطف» ضبط شده. ما براى هر كدام معنايى را اختيار نموده‌ايم. ملاحظه شود.