جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٤ - غزل ٤٠٦ خيز تا خرقه صوفى به خرابات بريم

خيز تا خرقه صوفى به خرابات بريم‌

دفتر زرق به بازار خرافات بريم‌

تا همه خلوتيان جام صبوحى گيرند

چنگ و سنجى به در پير مناجات بريم‌

ور نهد در ره ما خار ملامت زاهد

از گلستانش به زندان مكافات بريم‌

شرممان باد ز پشمينه آلوده خويش‌

گر بدين فضل و هنر نام كرامات بريم‌

قدر وقت ار نشناسد دل و كارى نكند

بس خجالت كه ازاين حاصل اوقات بريم‌

سوى رندان قلندر به ره آوردِ سفر

دلق شطّاحى و سجاده طامات بريم‌

با تو آن عهد كه در وادى ايمن بستيم‌

همچو موسى ارِنى‌ گوى بميقات بريم‌

فتنه مى بارد از اين طاق مقرنس برخيز

كه به ميخانه پناه از همه آفات بريم‌

در بيابان فنا گم شدن آخر تا چند

ره بپرسيم مگر پى به مهمّات بريم‌

باده نوشيدن پنهان نه نشان كرم است‌

اين ميانجى برِ ارباب كرامات بريم‌

حافظ! آبِ رخِ خود بر در هر سفله مريز

حاجت آن به كه برِقاضى حاجات بريم‌