جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٥ - غزل ٤٠٠ حاشا كه من به موسم گل ترك مى كنم

كجاست امور به وجد آورنده، و يا نفحات دوست؟ تا آنچه از زهد و علم تحصيل نموده‌ام نثار مقدمشان نمايم، و عمر خويش به كار عشق با حضرت محبوب بسر آرم.

در جايى در تقاضاى بيان فوق مى گويد:

بدين جهت مى گويد:

بس است اى خواجه! هرچه قال و قيل و گفتار علوم ظاهرى نمودى كه جز خودبينى و خود پرستى و ظلمت و تاريكى در تو نيفزود. زمانى هم به ذكر معشوق و مراقبه وى بپرداز، تا عنايات او دستگيريت نمايد. به گفته خواجه در جايى:

و سپس بگو:

كجايند نفحات و پيام آورنده‌هاى دوست در وقت صبحگاهان؟ و كجاست.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٠٣، ص ٣٦٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٠، ص ٤١٦.