جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧ - غزل ٣٦٢ سحر چون بلبل بيدل شدم دمى در باغ

و چون در باغ به گل سوسن نظر كردم، گويا با زبانه‌هاى چون شمشيرش به من مى‌گويد: «بازگرد، تو را نه سزاوار مشاهده حقيقت من، و يا مظاهر عالم است، تو هنوز آمادگى ديدار دوست را ندارى.» و چون در باغ به گل شقايق نگريستم، آن را چون روستاييانى كه دهان باز مى كنند و فرياد بر مى آورند ديدم، كه با من مى گويد:

«از خواسته‌ات، كه مشاهده دوست است (از طريق مظاهر)، صرف نظر كن، كه تا خود را مى بينى او را نخواهى ديد.».

در جايى مى گويد:

و چون در باغ به گلها نظر مى كردم، گويا بعضى را همانند كسى كه كوزه شراب در دست دارد، و بعضى را پياله شراب به كف، آماده براى خدمت به اهل دل و آنان كه از خودى و خودستايى پاك شده باشند، مى‌ديدم. گويا اينان مى خواستند شراب تجلّيات دوست را از طريق خويش به جهانيان ارائه دهند. متأسفانه كسى را نمى‌يافتند تا بهره معنوى از آنان بگيرد!.

در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٠، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٧، ص ٤٢٨.