جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٤ - غزل ٣٩٢ به مژگان سيه كردى هزاران رخنه در دينم

آرى، اى آنان كه در طريق محبّت دوست قدم مى گذاريد! گمان مكنيد مى توانيد همواره از او بهره‌مند گرديد. عاشق كُشى، سجيّه جهان آفرينش و كُهن بوده و هست، و صدها بلكه هزاران عاشق را چون من در هجر معشوق خويش به خاك سياه نشانده و مى نشاند، و مهلت نمى دهد با محبوب خويش انسى دائمى داشته باشند، حيله‌اش چنان است كه فرهاد را از شيرين جدا ساخته و از گراييدن به يكديگر دور نموده. در جايى مى گويد:

در نتيجه خواجه با اين بيان گله از محبوب خود مى نمايد كه به هجرانش مبتلا ساخته با اين همه مى گويد:

اگرچه كار جهان فرهاد كُشى و افسون گرى است، ولى من نه آنم كه دست از معشوق حقيقى خويش، كه هم ساقى و هم شاهد است، بردارم. اين جهان و آن جهان فداى او باد؛ زيرا برترى و سلطنت حقيقى كسى دارد كه با چون تويى انسى و.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٧، ص ٢١٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧١، ص ٢١٥.