جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٩ - غزل ٣٨٨ به عزم توبه سحر گفتم استخاره كنم

به عزم توبه سحر گفتم استخاره كنم‌

بهار توبه شكن مى رسد چه چاره كنم‌

سخن درست بگويم نمى توانم ديد

كه مِىْ خورند حريفان و من نظاره كنم‌

به دور لاله دماغ مرا علاج كنيد

گر از ميانه بزم طرب كناره كنم‌

اگر شبى به زبانم حديث توبه رود

ز بى‌طهارتى، آن را به مى غراره كنم‌

به تخت گل بنشانم بتى به سلطانى‌

ز سنبل و سمنش ساز طوق و ياره كنم‌

مرا كه نيست ره و رسم لقمه پرهيزى‌

همان به است كه ميخانه را اجاره كنم‌

ز روى دوست مرا چون گل مراد شكفت‌

حواله سرِ دشمن به سنگ خاره كنم‌

گداى ميكده‌ام ليك وقت مستى بين‌

كه ناز بر فلك و حكم بر ستاره كنم‌

اگر ز لعل لب يار بوسه اى يابم‌

جوان شوم ز سر و زندگى دوباره كنم‌

چو غنچه با لب خندان به ياد مجلس شاه‌

پياله گيرم و از شوق جامه پاره كنم‌

نه قاضيم نه مدرّس نه محتسب نه فقيه‌

مرا چه كار كه منعِ شرابخواره كنم‌

ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ

به بانگ بربط و نى رازش آشكاره كنم‌