جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٥ - غزل ٣٨٥ باز آى ساقيا كه هوا خواه خدمتم

و در جاى ديگر مى گويد:

محبوبا! عمرى است چشم به راهت دوخته‌ام و در انتظار بسر مى برم، تا با كمان ابروان و تير مژگانت مرا هدف قرار دهى و صيدم كنى.

كنايه از اينكه: مشتاق جذبات و كششهاى توام، تا بازم به خود بخوانى و جمالت را تماشا كنم؛ كه:

٢٧٤١

«فَقَدِ انْقَطَعَتْ إلَيْكَ هِمَّتى، وَانْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتى؛ فَأنْتَ لا غَيْرُكَ مُرادى ..

وَرُؤْيَتُكَ حاجَتى، وَجِوارُكَ طَلِبَتى، وَقُرْبُكَ غايَةُ سُؤْلى.»

[٢]: (براستى كه همّتم از همه بريده و تنها به توست، و ميل و رغبتم تنها به تو منصرف گشته، لذا تويى خواسته‌ام، و نه غير تو ..

و ديدارت تنها حاجتم، وجوارت مطلوبم، و قربت منتهى خواسته‌ام.).

به گفته خواجه در جايى:

از اين بيت معلوم مى شود خواجه در بيشتر عمر خود سفر نكرده بوده. خلاصه بخواهد بگويد: محبوبا! از آن نظر حاضر نيستم از شيراز بيرون شوم وهوا خواه غربتم، كه چاره قربت را نزد اساتيد طريق اين ديار پيدا كنم، و از راهنماييهاى آنان.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٠، ص ١٤٨.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٢، ص ٢٩٢.