جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧ - غزل ٣٦١ در وفاى عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

گذشته از پايدارى و سوختن، روشنى بخشِ محفل عشّاق و سر به پاى دوست دهندگان و از خود گذشتگان چون شمع مى باشم، تا شايد از اين راه بتوانم به تو راه يابم.

در جايى مى گويد:

معشوقا! همانطور كه شمع در ميان آب و آتش زندگى مى كند، مى‌سوزد و آب مى‌شود، و با آن همه صبر و استقامت، عاقبت آتشش (به واسطه آب شدن) از پا در مى‌آورد، من هم از غم عشقت چنانم، مى‌سوزم و مى گريم، تا به نابودى بگرايم.

آخر عنايتى بنما. در جايى مى گويد:

و در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٣، ص ٣٣٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٨، ص ٣٤٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٧، ص ١٠٩.