عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٧٥ - نشانههاى منافق

حسنات خالى است.

٥- آدمى تيز چشم است، به اين معنا كه در تمام امورى كه تجسس، مشروعيت ندارد، در مقام تجسس و پى بردن به اسرار مردم است.

٦- نادان و سفيه است و در امور تأملى از خود نشان نمى‌دهد و ادب را در هيچ برنامه‌اى رعايت نمى‌كند.

٧- در موقع حيا كم حياست. فرق بين قلت حيا و وقاحت به شدت و ضعف است، مرتبه سلب حيا و شدت آن را وقاحت مى‌گويند و مرتبه ضعيف او را كه فى الحقيقه مقدمه وقاحت است قلت حيا مى‌نامند.

٨- گناه و معصيت را با آن همه اهتمامى كه در تركش شده، سبك شمرده و انجام آن برايش آسان است.

٩- ارباب دين و كرامت و مردم مؤمن و مسلمان را چنانچه شايسته است ادب نمى‌كند و آنان را با آن همه ارزش سبك مى‌شمارد.

١٠- مصايب در دين را كه تحملش داراى برترين ارزش است، سهل و سبك شمرده و سعى مى‌كند در معرض آن‌ها قرار نگيرد.

١١- متكبر است و خود را در همه امور بزرگ مى‌شمارد.

١٢- علاقه دارد مردم او را مدح كنند و همه جا از او ستايش نمايند.

١٣- داراى مرض خطرناك حسد است، آرزو مى‌كند كه نعمت‌هاى خدا از بندگانش سلب شود.

١٤- دنيا را بر آخرت و بدى را بر خوبى ترجيح مى‌دهد.

١٥- بر سخن‌چينى و نمامى حريص است و مصدر فتنه و فساد در بين مردم مى‌باشد.

١٦- به كارهاى بيهوده و لهو و لعب رغبت دارد.