سيد كاظم يزدى اقامت داشت و براى عاشقان علم، حكمت الهى و فلسفه و معقول مى‌گفت، قسمتى از حالات آن بزرگ مرد الهى را از زبان شاگرد حكيمش آقاى محمد تقى جعفرى عنايت كنيد:

آن بزرگ به حالى كه براى من اسفار همى گفت، اگر از او مى‌خواستندى از گفت امثله- اولين كتاب حوزه- نيز ابا نمى‌فرمودى!!

ايام چهارشنبه را قبول كس نكردى و خود با خود همى گذراندى و مرا فرمود: كه من روزگارى دراز به طالقان شبانى همى كردم، مگر روزى به بيابان آواى قرآن شنودم و حالى يافتم و گفتم: پروردگارا! تو نامه خويش با ما فرو فرستادى، من بايد تا آخر عمر آن را در نيابم؟

و در وقت در آبادى شدم و حشم و غنم مردمان با آنان سپردم و به اصفهان شدم تحصيل را و پنج سال ببودم و آن گاه به نجف شدم و چندى به درس آخوند صاحب كفايه مى‌نشستم و همى ديدم كه فايدتى از آن درس مرا متصور نيست و نيز شنيدم از حكيم متأله آقاى جعفرى كه من بگاه تحصيل به حضرت آقا بزرگ، روزى دو مانده بود محرم سنه ارتحال وى، جرى عادت را به خدمت او شدم و شنيدم كه مى‌گويد:

«بلند شويد برويد آقا، براى چه آمده‌ايد آقا» و چون گفتم براى درس آمده‌ام گفت: درس تمام شد، آقا پنداشتم كه آن بزرگوار از سر اين خيال كه محرم درآمده است اين سخن مى‌گويد و گفتم: هنوز حوزه‌ها تعطيل نكرده‌اند كه فرمود: مى‌دانم آقا من مسافرم من مسافرم، خر طالقان رفته پالانش باقى مانده، روح رفته جسدش مانده «لا اله الا الله» و اشك از ديده بباريد به شدت و دريافتم كه اخبار از ارتحال مى‌فرمايد به حالى كه مزاج او را ادنى انحرافى از صحبت نبود.

پس گفتم: با من سخنى فرماييد. گفت: آفرين آقا جان! حالا متوجه شديد حالا متوجه شديد و اين بيت بر خواند:

تا رسد دستت به خود شو كارگر		چون فتى از كار خواهى زد به سر

و تهليل برگرداند و نورانيتى سخت بر چهره او پديدار آمد و برخاستم و دو روز بر نيامد كه خبر ارتحال آن بزرگ بياوردند وبا اسف‌ها به مدرسه آقا سيد كاظم شديم كه مقام او بود و شنيدم كه سحرگاه عادت قديم خويش را بربام برآمد و مناجاتى گفته و چون باز آمده است و دوگانه به درگاه يگانه گذاشته به حجره شده است و ديگر بر نيامده و از آن روى كه پيوسته قبل از آفتاب باز از حجره برمى‌آمده است و به صحن مدرسه راهى مى‌رفته و امروز را بر نيامده است مضطرب گشته‌اند و در حجره شده و ديده‌اند كه به حال مراقبه تكيه فرموده است و جان با جان آفرين باز داده و عالم از او يتيم مانده است و من به مشاركت مرحوم مبرور آقا سيد محمد طالقانى رحمه الله متكفل غسل شدم و عطرى شديد به مغسل مى‌شنودم و آن پيكر پاك و نور تابناك به وادى السلام نهاديم.

خوش‌تر از اين در جهان نبود كار		دوست بر دوست رفت يار بر يار[١]

راستى، آنان كه از طريق مبارزه با هوا به مقامات عالى الهى رسيدند چه حالى داشتند و چه خبرها نزد آنان بود.

اين بوى روح پرور از آن خوى دلبرست‌		وين آب زندگانى از آن حوض كوثر است‌
بوى بهشت مى‌گذرد يا نسيم دوست‌		يا كاروان صبح كه گيتى منور است‌
اين قاصد از كدام زمين است مشكبوى‌		وين نامه در چه داشت كه عنوان معطر است‌

[١] -ابو سعيد ابوالخير.