عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥٩ - انبيا، برادران حقيقى انسان
|
معنى فنا بگويمت من |
از هستى و نيستى گذشتن |
|
|
من گفتن و من نبودى آنجا |
جز نقش بدن نبودن آنجا |
|
|
بىذات و صفات و فعل و آثار |
بى وهم و خيال و فكر و پندار |
|
٢- انبيا
انبياى الهى مردمى بودند وارسته، پيراسته، پاك سرشت، اصيل، جامع، كامل، شريف و در راه دوست به خاطر پايدارى اسلام از جان گذشته و براى تمام انسانها بهترين معلم.
اينان بر اثر شدت پاكى و نورانيت به خط پر بركت وحى متصل بوده و فيوضات الهيه را از پيشگاه اقدس ربوبى مىگرفتند و براى تأمين خير دنيا و آخرت بنى آدم در اختيار آنان مىنهادند.
انبيا گل سرسبد حيات، زداينده ظلمات، چراغ پر فروغ راه رشد و كمال، خورشيد تابان معنى و برجستهترين چهره فضيلت و كرامت بودند.
پيروى از انبيا شرعا و عقلا و طبيعتا واجب است؛ زيرا انسان ثابت كرده كه بدون كمك آنان، دست يافتنش به زندگى سالم در دنيا و آخرت محال است.
انبيا، برادران حقيقى انسان
بشر از تأمين قوانين كامل همه جانبه براى اداره امور حيات عاجز بوده و هم اكنون عاجز است و در آينده هم عاجز خواهد بود و اين معنى را عملا نشان داده، از اين جهت براى رشد و كمال خود چارهاى جز دست زدن به دامان رحمت و كرامت آنان ندارد كه آن بزرگواران براى انسان بهترين دوست و برترين رفيق و بالاتر از اين به فرموده قرآن مجيد برادران حقيقى انسانهايند.