بلكه اين شمائيد كه به نفس خود زيان رسانده و آن را دچار كاستى و نقصان مى‌نماييد، همچنان كه كثرت بهرمندان از نور خورشيد هيچ كاستى و نقصانى را متوجّه آن نمى‌سازند، بلكه در پرتو آن زندگى كرده و زنده مى‌مانند، بهمين ترتيب بسيارى عطا و رزق و روزى خداوند به شما؛ او را دچار هيچ گونه كاستى و نقصانى نمى‌كند بلكه شما با رزق و روزى اوست كه زندگى كرده و زنده مى‌مانيد، خداوند بر آن كس كه شكرش كند بيفزايد، زيرا اوست قدردان دانا.

٣٧- واى بر شما اى كارگران بد، مزد را به تمام مى‌ستانيد، و روزى را مى‌خوريد، و جامه را مى‌پوشيد، و خانه را مى‌سازيد، و عمل كارفرما را خراب مى‌كنيد، زود باشد كه كارفرما شما را بازخواست كند و در كردارى كه به تباهى كشيده‌ايد نظر انداخته و اسباب رسوائى شما را فرو فرستد، و فرمان دهد كه گردنهاتان را از بيخ بزنند، و دستهاتان را از مفصل قطع كنند، سپس امر فرمايد تا جسم شما را از جانب شكم روى زمين بكشند و در وسط راه اندازند، تا مايه پند پرهيزگاران، و عبرت ستمگران شويد.

٣٨- واى بر شما اى علماى بد، فكر نكنيد عقب افتادن زمان مرگتان بدين معنى است كه قرار نيست شما بميريد، زود باشد كه مرگ بر شما درآمده و وادار به كوچتان كند. پس از هم اكنون دعوت [حقّ‌] در گوش نهيد، و از هم اكنون بحال خود نوحه و زارى كنيد، و از هم اكنون بر خطاهاى خود زارى كنيد، و از همين حالا بار خود ببنديد و مهيّا شويد، و در توبه كردن بدرگاه خدايتان شتاب ورزيد.

٣٩- بحقّ برايتان مى‌گويم: همچنان كه بيمار بر غذاى لذيذ مى‌نگرد و بجهت سختى درد لذّت آن را نمى‌چشد، همچنان فرد دنيادار نيز همراه با عشق به مال نه لذّتى از عبادت مى‌برد و نه شيرينى و حلاوتش را مى‌چشد، و همچنان كه فرد بيمار از شنيدن سخنان پزشك ماهر در شرح داروهاى شفابخش لذّت مى‌برد و چون ياد تلخى دارو و طعم آن مى‌افتد شفا در ديده‌اش تيره و تار مى‌شود، همچنان اهل دنيا، كه از خوشى و انواع نعمتهاى در آن لذّت مى‌برند، ولى بمحض آنكه بياد مرگ افتند همان؛ خوشى و لذّتشان را بر هم زده و تباه مى‌سازد.

٤٠- بحقّ برايتان مى‌گويم: بى‌شكّ همه مردم ستارگان را مى‌نگرند ولى از آنها راه نيابند مگر آن كس كه مجارى و منازل آنها را بشناسد، و همين طور شما حكمت را مى‌خوانيد ولى هيچ كدامتان بدان هدايت نمى‌شويد مگر كسى كه به آن عمل كند.