مورد قبول و تصديق قرآن است- كه فرموده: «من در ميان شما دو چيز نفيس و با ارزش بجا مى‌نهم: كتاب خدا و عترتم- يعنى خاندانم-، تا زمانى كه به آن دو تمسّك جوئيد هرگز گمراه نشويد، و آن دو تا كنار حوض كوثر بر من وارد شوند از هم جدا نخواهند شد». بندرت از شواهد قرآنى نصّى بر درستى اين حديث چون اين آيه ميتوان يافت: إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ* وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ‌: «همانا سرپرست شما خداست و پيامبرش و و آن كسان كه ايمان آورده‌اند، آنان كه نماز را برپا مى‌دارند و زكات مى‌دهند در حالى در ركوعند* و هر كس كه خدا و پيامبرش [چنين‌] كسانى را كه ايمان آورده‌اند به دوستى و سرپرستى برگزيند [از گروه خدا است و] براستى گروه خدا پيروزند- مائده: ٥٥ و ٥٦». و اهل سنّت نيز در اين زمينه رواياتى در باره امير المؤمنين ٧ نقل كرده‌اند كه آن حضرت انگشترى خود را در حال ركوع به صدقه داد، و خداوند در قدردانى از او آن آيه را نازل فرمود. و نيز در تاييد همين مطلب پيامبر ٦ فرموده: «هر كس كه من مولاى اويم پس على هم مولاى اوست»، و نيز به على ٧ فرموده:

«موقعيّت تو نسبت به من همچون موقعيّت هارون است به موسى، جز آنكه ديگر هيچ كس بنام پيامبر؛ پس از من نيست»، و نيز بدين حديث برمى‌خوريم كه فرمود:

«على دين مرا ادا مى‌كند، و وعده‌ام را عملى مى‌سازد، و پس از من جانشين من بر شما است».

پس حديث نخستى كه اين اخبار از آن بدست آمده، حديثى است صحيح و اجماعى كه نزد مسلمين از هر اختلاف عارى، و موافق قرآن است. پس وقتى كه قرآن و شواهد ديگر گواهى بر درستى آن مى‌دهند اعتراف بدان بناچار بر امّت لازم آيد، زيرا قرآن به صحّت و درستى اين احاديث گويا است، كه هم با قرآن موافقند و هم قرآن با آنها همخوانى و سازگارى دارد. آنگاه احاديث صحيح رسول خدا ٦ است كه از امامان معصوم عليهم السّلام رسيده و آنها را افرادى موثّق و شناخته شده نقل نموده‌اند، پس اقتدا و پيروى از اين احاديث بر هر مرد و زن باايمان فريضه‌اى واجب است، و جز افراد معاند و دشمن از آن سرپيچى نكنند، زيرا گفتار خاندان پيامبر عليهم السّلام متّصل و پيوسته به كلام خدا است، و اين مطلب مانند اين آيه از قرآن است: إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً: «همانا كسانى كه خدا و پيامبرش را مى‌آزارند خدا آنان را در اين‌