بنويس: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌، خداوند تو را هدايت كند، نامه‌ات بمن رسيد، نامه‌اى كه با عيبجوئى در آن خواستى ما را بيازمائى كه اگر در آنها قصور نموديم راهى براى طعن ما بيابى، و اميدوارم خداوند مناسب نيّت و قصد درونت جزايت دهد، ما پرسشهايت را شرح و بيان داشتيم، پس بدانها گوش سپار، و فهمت را مطيع و رام ساز و دلت را بدان بسپار (حواست را جمع كن)، كه بتحقيق حجّت بر تو تمام است، و السّلام.

١- از «آن كس كه دانشى از كتاب نزدش بود» پرسيده بودى، او آصف بن برخيا بود، و سليمان ٧ از آگاهى و دانسته‌هاى آصف عاجز نشده بود، بلكه آن حضرت- كه صلوات خدا بر او باد- مايل بود كه به امّت خود از جنّ و انس بفهماند كه حجّت [خدا] پس از وى آصف است، و آن قسمتى از دانش و علم سليمان ٧ بود كه آن را به فرمان خدا به آصف سپرده بود، آن را بدو آموخت تا پس از او در امامت و راهنمائى وى اختلاف نكنند، همان طور كه سليمان در زمان حيات داود عليهما السّلام آموخته شد، تا نبوّت و امامت او پس از پدر معلوم شود، و ديگر جاى هيچ عذر و بهانه‌اى براى مردم باقى نماند و حجّت بر ايشان محقّق گردد.

٢- و امّا پرسشت از سجده يعقوب و فرزندانش، بايد بدانى كه آن از سر طاعت خدا و محبّت به يوسف ٧ بود، همان طور كه سجده فرشتگان به آدم ٧ نه از براى او، كه تنها از سر طاعت خدا و محبّت آنان به آدم بود، بنا بر اين سجده يعقوب و فرزندانش همراه يوسف ٧ بشكرانه فراهم شدن پراكندگى آنان بود، مگر نديدى آن زمان در كلام شاكرانه‌اش چنين گفت: رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَ عَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحادِيثِ‌- الآية: «پروردگارا، مرا از پادشاهى [بهره‌] بدادى، و از تعبير خوابها بياموختى- يوسف: تا آخر آيه ١٠١».

٣- و امّا در باره اين آيه: «پس اگر در آنچه بتو فرو فرستاديم شكّ دارى از آنان كه كتاب پيش از تو را مى‌خوانند بپرس»، [كه مخاطب در اين آيه كيست‌]، مخاطب در اين آيه شخص رسول خدا ٦ است، بى‌آنكه در آنچه بر او وحى شده شكّى داشته باشد، بلكه مطلب از اين قرار بود كه افراد نادان گفتند: چگونه خداوند از ميان فرشتگان؛ پيامبرى مبعوث نداشت؟ چرا كه هيچ تفاوتى ميان ما و پيامبرش- در بى‌نيازى از خوردن و نوشيدن و راه رفتن در كوى و برزن- نيست، پس خداوند- در حضور جماعت نادان- به پيامبرش وحى فرستاد: «از