و مادرت را فرمان بر و به ايشان نيكى كن؛ چه در قيد حيات باشند يا نه. پس اگر هم از تو خواستند كه خانواده و مالت را رها سازى رها كن زيرا كه اين عمل نشانه ايمان است. و نماز واجب را از روى عمد ترك مكن، زيرا كسى كه نماز واجبى را عمدا رها كند از امان خداوند خارج است. زنهار از نوشيدن شراب يا هر مست‌كننده‌اى! چرا كه اين عمل كليد هر زشتى ميباشد.

٤٥- مردى از قبيله بنى تميم به نام أبو اميّه نزد آن حضرت رسيده و گفت: اى محمّد مردم را به چه چيز مى‌خوانى؟ فرمود: من و پيروانم از روى آگاهى خلق را به سوى خداوند مى‌خوانيم؛ به آن خدائى كه چون تو را مشكلى پيش آيد و دست دعا به درگاهش برى مشكل را از تو دفع كند، و در گرفتارى اگر از او طلب يارى كنى كمكت نمايد، و به وقت تهيدستى اگر از او درخواست كنى بى‌نيازت سازد.

مرد گفت: اى محمّد مرا موعظه كن! فرمود: خشم مگير، گفت: مرا بيفزا! فرمود:

آنچه بر خود مى‌پسندى بر مردم نيز بپسند، گفت: بيفزا، فرمود: به مردم دشنام مده كه با تو دشمن شوند، گفت: بيفزا، فرمود: إحسان را از أهلش دريغ مدار، گفت: بيفزا، فرمود: مردمان را دوست دار تا آنان نيز دوستت بدارند. برادرت را با گشاده‌روئى برخورد كن. و نيز دلتنگ مشو، زيرا اين خصلت تو را از دنيا و آخرت باز خواهد داشت. جامه خود را تا نيمه ساق پا قرار ده و از بلند كردن جامه و پيراهن بر حذر باش، زيرا كه آن نشانه نخوت و خودبينى است، و خداوند آن را دوست نمى‌دارد.

٤٦- همانا خداوند پيرمرد زناكار، و توانگر ستمكار، و تهيدست خودپسند، و گداى سمج را دشمن دارد. و پاداش بخشنده منّت گذار را باطل كند. و از خوش گذران بى‌عار دروغگو بيزارى جويد.

٤٧- كسى كه تظاهر به تهيدستى كند فقير شود.

٤٨- رعايت مردم نيمى از ايمان، و مهربانى با ايشان نيمى از زندگى است.

٤٩- بالاترين و شريفترين نقطه انديشه پس از ايمان به خدا؛ رعايت حال مردم است، تا بدان جا كه حقّى ضايع نشود. و از نشانه‌هاى خوشبختى انسان سبكى چانه‌اش ميباشد[١] ٥٠- پس از نهى شدن از بت‌پرستى آن اندازه كه از مجادله و كشمكش با مردم‌

[١] ظاهرا مراد از سبكى چانه يا فك كثرت ذكر خدا مى‌باشد.