اختصاص بدو يافت و او نيز آن را [به فرمان خدا] بر عهده على ٧ نهاد، و از آن پس امامت در فرزندان برگزيده‌اش؛ آنان كه خداوند علم و ايمانشان بخشيد قرار گرفت، و اين همان فرمايش الهى است كه فرمود: وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ الْإِيمانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِي كِتابِ اللَّهِ إِلى‌ يَوْمِ الْبَعْثِ فَهذا يَوْمُ الْبَعْثِ وَ لكِنَّكُمْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ‌: «و كسانى كه ايشان را دانش و ايمان داده‌اند بآنها گويند: هر آينه در نوشته خداى تا روز رستاخيز درنگ كرده‌ايد، اينك اين است روز رستاخيز ولى شما نمى‌دانستيد- روم: ٥٦»، به همان شيوه‌اى كه خداوند آن را در فرزندان او تا روز قيامت جارى ساخته و مقرّر داشت، زيرا هيچ پيامبرى پس از محمّد ٦ نيست، پس از كجا اين جماعت نادان با رأى و نظر خود مى‌خواهند امامت را اختيار و انتخاب كنند؟! براستى امامت جايگاه و مرتبه انبياء، و ميراث اوصيا است، امامت خلافت خدا و رسول او، و مقام امير المؤمنين و ميراث حسن و حسين عليهم السّلام است.

براستى امام سر رشته امور دين، و نظام كار مسلمين، و مايه صلاح دنيا و عزّت اهل ايمان است، امام پايه و ريشه اسلام بالنده و رو برشد، و شاخه بلند و والاى آن است، در پرتو امام است كه: نماز و زكات و روزه و حجّ و جهاد به تماميّت رسد و كامل گردد، و غنائم [بى‌تاخت و تاز و خونريزى‌] و صدقات وفور يابند، و حدود و احكام اجرا شوند، و مرزها و اطراف [كشور اسلامى‌] حفظ و حراست گردد.

امام است كه حلال خدا را حلال، و حرام خدا را حرام مى‌كند، و حدود الهى را جارى نموده و از دين خدا دفاع مى‌نمايد، و با حكمت و پند نيكو و دليل قاطع به راه خدا دعوت مى‌كند.

امام همچون خورشيد درخشانى است كه نورش جهان را فرا مى‌گيرد، و جايگاهش در افق بگونه‌اى است كه نه دستها بدان رسد و نه ديدگان تواندش ديد.

امام، ماه [شب چارده‌] تابان است و چراغ درخشان و نور طالع، و ستاره راهنما در دل تاريكيها، و راهنماى هدايت و نجات بخش از نابودى است.

امام [گمشدگان را] چون آتش روشنى است روى تپّه، و سرمازدگان را گرمى بخش بوده، و در حوادث هولناك راهنما است، و هر كس از او جدا شود نابود و هلاك گردد.

امام، ابرى است پرباران، و بارانى است پربركت، و آسمانى است پرتوافكن، و زمينى است گسترده، و چشمه‌اى است جوشان، و اصطخرى است و گلستان.