و اينكه راهنما و حجّت بر اهل ايمان و سرپرست مسلمانان پس از پيامبر، و بيان‌كننده قرآن و داناى به احكام آن؛ برادر و جانشين و وصيّ او- كه نسبتش به پيامبر همچون نسبت هارون است به موسى- علىّ بن أبى طالب است همو كه أمير المؤمنين، و پيشواى پرهيزگاران، و جلودار جماعت پيشانى سفيد، و دست و پا درخشان‌[١]، پادشاه اهل ايمان، و بهترين و برترين اوصياى پس از پيامبران است. و پس از وى حسن و حسين عليهما السّلام يكى پس از ديگرى تا امروز خاندان رسولند، و داناترين ايشان به قرآن و سنّت، و عادلترين در قضا و داورى، و بهترين و سزاوارترين آنان در هر دوره و عصرى به امامتند، و ايشان همان دستاويز محكم خدا [براى خلق‌]، و پيشوايان هدايت و حجّت بر مردمند تا روزى كه خداوند وارث زمين و اهل آن شود، و او بهترين وارثان است. و اينكه هر كس كه با ايشان مخالفت كند گمراه و گمراه‌كننده و دور از حقّ و هدايت است. و ايشان همان كسانند كه اساس گفتارشان قرآن و تفسير و تعبير آن است و آنچه بگويند و بر زبان آورند همان گفته پيامبر ٦ همراه با توضيح آن مى‌باشد. كسى كه بميرد در حالى كه نه ايشان را به نام و نشان شناخته باشد و نه پيروى آنان را كرده باشد، به مرگ جاهليّت مرده است، و اينكه آئين و دين ايشان: پرهيزگارى، و پاكدامنى، و راستى و خوبى، و كوشش، و بازگرداندن امانت به صاحبش- خواه نيكوكار باشد و خواه فاجر و گناهكار-، و طول سجده، و شب‌زنده‌دارى، و دورى گزيدن از محرّمات، و انتظار فرج با صبر و پايدارى، و خوش‌صحبتى و خوش همسايگى، و احسان، و بى‌آزارى و گشاده‌روئى، و خيرخواهى، و مهربانى به مؤمنان است.

و وضوء- آن طور كه خدا در كتابش دستور داده- [كه دو شستن و دو مسح است‌] شستن روى و دو دست، و مسح كردن سر و روى دو پا مى‌باشد، [و در شستن‌] يك بار واجب است و دو بار تكميل مى‌نمايد، و هر كس بر دو بار بيافزايد گناه كرده و ثوابى هم نبرده، و چيزهائى كه موجب بطلان وضو مى‌گردد عبارتند از: ١- خروج باد از معده، ٢- بول، ٣- غائط، ٤- خواب، ٥- جنابت. و هر كس كه مسح دو پا را بر روى كفش انجام دهد بى‌شكّ خدا و پيامبر و قرآن را

[١] يعنى: جلودار كسانى است كه با گرفتن وضو؛ سر و روى خود را نورانى كرده و در قيامت با صورت و دست و پاهاى نورانى وارد محشر مى‌شوند.