- و هرگز چنين چيزى نيست- و اصلا شايسته پروردگار نيست كه بنده را بخاطر گناهى كه نكرده عذاب كند، و يا از خدا و بنده؛ هر دو با هم سر مى‌زند- كه چنين نيست- زيرا شايسته نباشد كه شريك قوى به شريك ضعيف ستم كند، و يا اينكه از بنده سر مى‌زند- كه همين طور هم هست- پس اگر خداوند درگذرد و عفو فرمايد؛ از روى جود و كرمش خواهد بود، و چنانچه مجازات كند پس بجهت گناه و جرم بنده است. ابو حنيفه گويد: بى‌آنكه با أبو عبد اللَّه صادق ٧ ملاقات نمايم بازگشته و بدان چه شنيدم بى‌نياز و مستغنى گشتم.

٢٤- ابو احمد خراسانى از آن حضرت ٧ پرسيد: كفر جلوتر و قديم‌تر است يا شرك؟ فرمود: تو را چه به اين حرفها، بياد ندارم كه با مردم بحث كلامى داشته باشى! گفتم: هشام بن حكم مرا گفته تا از شما بپرسم، پس فرمود: به او بگو: كفر قديم‌تر و جلوتر است، نخستين كسى كه كافر شد ابليس بود [خداوند فرموده‌]: أَبى‌ وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الْكافِرِينَ‌: «سرپيچى و گردنكشى كرد و از كافران گشت- بقره: ٣٥». كفر چيز واحدى است، ولى شرك يك چيز را ثابت ميدارد و همراه آن چيز ديگرى را انباز ميگيرد.

٢٥- آن حضرت ٧ دو مرد را ديد كه به هم ناسزا مى‌گفتند فرمود:

آغازكننده [به ناسزا] ستمكارتر است، و بار گناه او و رفيقش به دوش خود اوست [البتّه‌] تا زمانى كه فرد مظلوم تجاوز نكند.

٢٦- روز رستاخيز نداكننده‌اى بانگ بردارد: هان! هر كس كه او را بر خدا اجر و پاداشى است برخيزد، پس جز آن كس كه عفو نموده و اصلاح كرده است برنخيزد، كه اجر و پاداش او بر عهده خدا است.

٢٧- فرد بخشنده خوشرفتار در حمايت خدا بسر برد، و تا وقتى كه او را داخل به بهشت نكند رهايش نسازد. و خداوند هيچ كس را به پيامبرى مبعوث نداشته جز آنكه او فردى بخشنده و جواد بوده، و پدرم پيوسته مرا به بخشندگى و خوشرفتارى سفارش مى‌فرمود تا درگذشت.

٢٨- سندى بن شاهك- همو كه هارون الرّشيد وى را مأمور زندانى كردن حضرت كاظم ٧ ساخته بود- گويد: چون زمان وفات آن حضرت فرا رسيد [به او گفتم:] اجازه دهيد من شما را كفن كنم (يعنى: بگذاريد مخارج كفن و دفن شما با من باشد)، فرمود: ما خاندانى هستيم كه مخارج اوّلين سفر حجّ، و مهريه زنان، و كفن و دفنمان از پاكترين دارائى ما مى‌باشد.