چه مقامى است، پس همان براى تو نزد خدا- چون بسوى او باز گردى- پيمان و ضمانتى خواهد بود. ببين كه اگر اين سرا در نظرت [غير از] آن چيزى بود كه برايت تعريف كردم، در اين صورت همين امروز [بدون از دست دادن فرصت‌] از آنجا به سراى خشنودى (يعنى آخرت) كه گله پذير است نقل مكان كن‌[١]، پس چه بسا شخصى كه براى رسيدن به هدف دنيائى حرص مى‌زند، چون بدان رسد وبال آن گريبانش را بگيرد و بدان سبب بدبخت شود، و چه بسا فردى كه امرى از امور آخرت را ناخوش دارد ولى چون بدان رسيده همان مايه سعادتش شده است (يعنى همان كار را كه ناخوش مى‌داشت موجب خوشبختى و سعادتش گرديد).

از فرمايشات امام باقر ٧ در احكام شمشيرها

مردى از شيعيان از آن حضرت ٧ پيرامون جنگهاى امير مؤمنان ٧ پرسيد، و امام ٧ در جواب فرمود: خداوند [عزيز] محمّد ٦ را همراه پنج شمشير مبعوث داشت.

كه سه تاى از آنها پيوسته برهنه است و تا جنگ پايان نيابد غلاف نشوند.

و اين روند ادامه خواهد يافت و پايان نپذيرد تا خورشيد از مغرب خود بتابد[٢]، پس چون خورشيد از مغربش سر برآرد در آن روز همه مردم از امنيّتى عمومى بهره‌مند شوند، پس آن روز است كه [بنا بر اشاره خدا در سوره انعام آيه ١٥٨]: لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً، يعنى: «ديگر هيچ كس را كه پيش از آن ايمان نياورده يا در حال ايمانش كار نيكى نكرده ايمان آوردنش سود ندارد»، و [چهارم‌] شمشيرى كه بازداشته است و ممنوع، و [پنجم‌] شمشيرى است در نيام، كه آن را ديگران بيرون كشند ولى حكم و فرمانش بدست ما مى‌باشد.

[١] مرحوم فيض كاشانى( ره) در شرح اين فراز از اندرز امام ٧ گويد: يعنى اگر دنيا در نزد تو غير از آن چيزى بود كه برايت شرح دادم و بدان دل بسته‌اى، بايد از آنجا به سرائى نقل مكان كنى كه در آن پروردگارت را خشنود سازى، يعنى در دنيا با جسم خود ميباشى و در آخرت با روحت، و تا رسيدن مرگ در راه نجات از آتش و كسب رضاى خداوند كوشش نمائى.

[٢] شايد مراد از طلوع خورشيد از مغربش نمودار شدن علائم قيامت و روز رستاخيز باشد.