١٤- هر كس پيوسته در وقت نماز به مسجد رود يكى از اين هشت چيز را بهره خواهد برد: نشانه محكمى [كه در راه حقّ او را استوار سازد]، يا برادرى كه مورد استفاده او باشد، يا دانش تازه‌اى [كه از زبده‌هاى علم باشد]، يا رحمتى [از طرف حقّ‌] كه در انتظار آن بوده، يا كلمه و سخنى كه او را براه خير و نجات راهنمائى كند، يا او را از بدى بازدارد، يا گناه را از روى حيا ترك گويد و يا از سر ترس وانهد.

١٥- آن حضرت ٧ داراى نوزادى پسر شد و قريش از در تبريك بر او وارد شده و گفتند: «اين جوان دلاور را به تو شادباش مى‌گوئيم»، فرمود: اين چه گفتارى است؟! شايد او پياده بود، جابر عرض كرد: چگونه گوئيم اى زاده رسول خدا؟ فرمود: وقتى براى يكى از شما نوزاد پسرى بدنيا آمد، براى عرض تبريك او بگوئيد: «سپاس خداوندى را كه او را به تو ارزانى داشت، و او بر تو مبارك باد، و اميد است خداوند او را به رشد خويش برساند، و تو را از خير او بهرمند سازد».

١٦- از او سؤال شد: «مردانگى» چيست؟ فرمود: حرص‌ورزيدن مرد بر دين خود، و اصلاح مال و ثروتش، و رعايت حقوق.

١٧- بى‌شكّ بيناترين چشمها آن است كه نافذ و بيناى در خير، و عقيده و مذهبش باشد، و شنواترين گوشها آن است كه پند و اندرز را بخاطر بسپرد و به سود خود بكار گيرد. و سالمترين دلها آن است كه از هر شبهه و ترديدى پاك باشد.

١٨- مردى از او خواست تا موعظه‌اش كند، فرمود: مبادا مرا مدح گوئى، كه من خود را بهتر از تو مى‌شناسم، يا مرا تكذيب كنى، زيرا كه تكذيب شده را قبول رأى و نظرى نيست، يا نزد من از كسى بدگوئى نمائى، آن مرد به امام گفت: اجازه فرمائيد تا بروم، فرمود: بسيار خوب، هر وقت خواستى برو.

١٩- هر كس كه طالب عبادت است خود را براى آن [از هر گناهى‌] پاكيزه سازد، اگر مستحبّات به واجبات زيان رساند، مستحبها را ترك گوئيد. باور و يقين پناهگاهى براى راستى و سلامت است. هر كس كه دورى سفر را به ياد آورد مهيّاى آن شود، و فرد عاقل كسى را كه از او موعظه خواهد فريب نمى‌دهد. ميان شما و اندرز پرده بزرگ منشى است. دانش، عذر و بهانه را بر طالب علم بسته است.

تمام افرادى كه زمانشان بسر آمده خواهان مهلتند، و هر صاحب مهلتى تعلّل مى‌ورزد و كوتاهى.

٢٠- اى بندگان خدا، از خدا پروا كنيد، و در جستجو و درخواست با تلاش‌