١٢- به تحقيق براى هر بدبختى و بلائى دوره‌اى است موقّت كه بايد سپرى شود، پس چنانچه يكى از شما دچار آن شد سر تسليم فرود آرد و پايدارى پيشه سازد تا دوره آن بگذرد. زيرا هنگام بروز حادثه هر گونه چاره‌جوئى [عجولانه‌] براى فرار از آن بر شدّت آن بيافزايد.

١٣- امير مؤمنان ٧ به مالك اشتر فرمود: اين سخن را از من بگوش گير و نگه دار، اى مالك، جوانمرديش نقصان پذيرد آن كس كه ضعف يقين دارد، و كسى كه طمع را شعار [زندگيش‌] سازد خود را از چشم مردمان بيندازد. و آن كس كه سفره دل پيش هر كس بگشود خويشتن را خوار نمود، و كسى كه راز خود را فاش ساخت [با اين كار] خويش را از ارزش بيانداخت. و كسى كه زبانش را بر خود امير كرد خويش را بهلاكت افكند. حرص شديد هلاك‌كننده شخصيت است.

كسى كه به كارهاى مختلف پردازد از همه جا بماند. بخل و تنگ نظرى ننگ است، و ترس بيجا نقصان. تقوا و پرهيزگارى «سپر» است. سپاسگزارى ثروت، و پايدارى شجاعت است. بينوا و تهيدست در شهر خود نيز بيگانه است. فقر و تنگدستى فرد زيرك را از اقامه دليل باز مى‌دارد. و بهترين همنشين رضايت و خشنودى است. و ادب و انسانيّت از زيورهاى نوين شخصيت است. قدر و مقام مرد بحدّ عقل و خرد او است، و سينه‌اش صندوق رازش مى‌باشد. پايدارى دور انديشى است. انديشه آينه‌اى است روشن و صاف (كه واقعيّت هر چيز در آن پيدا است). حلم و بردبارى سرشتى است ارجمند. صدقه داروى مؤثّر و نجات بخشى است. كردار مردم در دنيا آينه‌نماى آخرتشان خواهد بود. و حوادث عبرت انگيز بيم دهنده شايسته‌اى است، و گشاده‌روئى وسيله دوست‌يابى است.

١٤- مرتبه صبر در صفات ايمان مانند «سر» است در بدن، بنا بر اين هر كس كه صبر ندارد از ايمان تهى است.

١٥- شما در مهلتى به سر مى‌بريد كه در پى آن مرگ است، و با شما آرزوهائى است مانع از عمل. پس اين فرصت را غنيمت شمرده و پيش از فرا رسيدن مرگ خود را آماده سازيد، و آرزو را سركوب كنيد، و از كردار نيك توشه برگيريد. آيا [غير اين‌] راه نجات يا گريز و فرارى هست؟ يا گذرگاهى؟ يا جاى امنى؟ يا پناهگاهى؟ پس به كجا رو خواهيد كرد، و به كدامين سو مى‌رويد؟! ١٦- شما را به رعايت تقواى الهى سفارش مى‌كنم كه آن بهره‌اى است براى‌