تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٨٣ - سخنانى كوتاه از امير مؤمنان

٣- زاهد واقعى در سراى دنيا كسى است كه حرام بر صبرش چيره نگردد و حلال او را از سپاسگزارى غافل مسازد.

٤- امير مؤمنان ٧ در نامه‌اى به عبد اللَّه بن عبّاس نوشت: «أمّا بعد، چه بسا انسان را رسيدن به چيزى كه هرگز از دستش رفتنى نبود شاد سازد و از دست دادن چيزى كه هرگز به دست آمدنى نبود محزون و غمين نمايد. پس شايسته است كه شادى تو از چيزهايى باشد كه براى آخرتت فراهم آورده‌اى، و افسوس و اندوهت از بهره امور آخرتى باشد كه از دست داده‌اى. و بدان چه از دنيا دست مى‌يابى بسيار شادى مكن، و بدان چه از دست داده‌اى افسوس مخور و ناله مكن. و بايد تلاشت مصروف دوران پس از مرگ باشد».

٥- و آن حضرت ٧ در نكوهش دنيا فرمود: ابتداى آن سختى و رنج است، و پايان آن مرگ و نيستى، حلالش حساب دارد و حرامش كيفر ببار آرد. فردى كه در آن سالم باشد آسوده خاطر است و كسى كه در آن بيمار شود نادم و پشيمان.

توانگر گرفتار گردد و بينوا محزون. هر كس كه در راه بدست آوردن آن كوشد بدان نرسد، و كسى كه رهايش سازد به او روى آورد. آن كه با چشم بصيرت بدان نگرد حقيقت را به او بنمايد، و هر كس كه ديده‌اش را بدان دوزد از ديدن حقايق نابينايش سازد.

٦- دوستت را در حدّ اعتدال دوست بدار، مبادا روزى دشمنت شود. و با دشمنت چندان كينه مورز، چه بسا روزى دوست تو گردد.

٧- هيچ ثروتى چون عقل نيست، و فقر و فلاكتى بدتر از نادانى نخواهد بود.

٨- ارزش هر كس بقدر كارى است كه بدان استاد است (آن ارزى كه مى‌ورزى).

٩- ترس با يأس همراه است، و كم‌روئى با بى‌بهرگى. حكمت و دانش گمشده مؤمن است. پس بايد آن را تحصيل كند هر چند از منحرفان و اشرار.

١٠- اگر دانشمندان آن گونه كه در خور دانش است رفتار مى‌كردند به تحقيق محبوب خداوند و فرشتگان و بندگان فرمانبردار الهى مى‌گشتند، ولى علم را فقط براى رسيدن به دنيا تحصيل نمودند، به همين خاطر مورد غضب الهى واقع شدند و در ميان مردمان خوار گشتند.

١١- برترين نوع عبادت: صبر است و سكوت، و چشم براه گشايش بودن.