«هر كس كه زندگانى اين جهان و آرايش آن را خواهد، در اين جهان [پاداش‌] كارهايشان را بديشان تمام بدهيم و آنان در آن كم داده نشوند* اينانند كه در آن جهان جز آتش دوزخ ندارند، و آنچه در دنيا كرده‌اند ناچيز و بى‌بر شده و آنچه كرده‌اند تباه و نابود است- هود: ١٥ و ١٦».

پس چه بد سرائى است براى كسى كه از آن نهراسد و در آن بيمناك نباشد. و بدانيد- هر چند كه خود مى‌دانيد- كه شما بناچار بايد آن را ترك گوئيد. و آن همان گونه است كه خدا وصف فرموده:

لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ يعنى: « [زندگانى دنيا] بازى و بيهودگى و آرايش و فخر كردن با يك ديگر و نازيدن در مالها و فرزندان است- حديد: ٢١». بنا بر اين از جماعتى كه بر فراز هر جاى بلند نشانه‌اى به بازى و بيهودگى بنا مى‌كنند و كوشكهاى بلند و استوار مى‌سازند- تا شايد جاويدان بمانند- درس عبرت گيريد، و نيز از كسانى كه مى‌گفتند: «چه كسى از ما نيرومندتر است- فصّلت: ١٦». و از سرگذشت برادران خود درس و عبرت پذيريد كه چگونه به سوى مزارشان حمل شدند، بى‌آنكه سوارشان خوانند، و فرو آمدند و بى‌آنكه مهمانشان خوانند! و از گور بر ايشان منزلى ساختند و از خاك كفنى و از استخوانهاى پوسيده همسايگانى! آرى، همسايگانى كه پاسخ هيچ بانگى را ندهند و هيچ ستمى را باز ندارند. نه به ديدار هم روند و نه به ديدارشان آيند. بردبارانى شدند كه كينه‌هاشان رفته، و بى‌خبرانى كه حسد در دلشان مرده. نه از آسيبشان هراسى و نه به دفاعشان اميدى است، گوئى هرگز نبودند. و چونان كلام خداوند سبحان است كه مى‌فرمايد: فَتِلْكَ مَساكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلَّا قَلِيلًا وَ كُنَّا نَحْنُ الْوارِثِينَ‌ يعنى: «و اينك اين خانه‌هايشان است كه پس از آنان جز اندكى در آنها نشيمن نگرفتند و ما وارث آنان بوديم- قصص: ٥٨». درون زمين را جايگزين روى آن ساختند و تنگنا را بر فراخى و گشايش ترجيح دادند، و غربت و تنهائى را بر خانواده، و ظلمت و تاريكى را بر نور و روشنائى. آنسان كه بدين سرا آمدند همان گونه- پابرهنه و عريان- آن را ترك گفتند. با اعمال خود از آن به زندگانى هميشگى و سراى جاودان پيوستند، چنان كه خداوند تبارك و تعالى مى‌فرمايد:

كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنا إِنَّا كُنَّا فاعِلِينَ‌، يعنى: «چنان كه نخستين بار آفرينش آفريدگان را آغاز كرديم آن را باز گردانيم، وعده‌اى است بر ما و همانا ما كننده آنيم- انبياء: ١٠٤».