زبان اهل گور شايسته نور شدند. بنا بر اين زبانهايتان را نگاهداريد و آنها را به ذكر خدا مشغول سازيد. افراد صورتگر (پيكرتراش) در روز قيامت از آنها سؤال خواهد شد. هنگامى كه از هر كدامتان مشكلى حلّ شد بايد در عوض آن بگويد:

«أماط اللَّه عنك ما تكره»

، يعنى: «خداوند از تو هر چه ناپسند دارى دور دارد».

هنگامى كه هر كدامتان از گرمابه خارج شد و برادرش به او گفت: «حمّامت خوش باد!» بگويد: «خداوند خاطرت را خنك سازد». و هر گاه به او گفته شد:

«حيّاك اللَّه بالسّلام»

يعني: «خداوند سلام بر تو فرستد»، در پاسخش بگويد:

«و أنت فحيّاك اللَّه بالسّلام و أحلّك دار المقام»

يعنى: «و تو را نيز خداوند سلام فرستد و در بهشت جاويد ساكن نمايد».

خواستن از هر كس پس از ثناگوئى او است، بنا بر اين ابتدا خداى را سپاس گوئيد سپس نيازمنديهاى خود را درخواست كنيد، و پيش از خواهش او را ستايش كنيد. اى دعاكننده هرگز درخواست ناشدنى و نامشروع مكن، هر گاه خواستيد در باره تولّد نوزاد پسر به مردى تبريك گوئيد پس بگوئيد:

«بارك اللَّه لك في هبته و بلّغ أشدّه و رزقت برّه»

يعنى: «خداوند اين بخشش را به تو خجسته كند، و او را به برنائى رساند و نيكى وى را روزى تو گرداند». وقتى هر كدامتان از مكّه بازگشت دو چشمش را ببوس و نيز دهانش را كه با آن حجر الأسود را- كه رسول خدا ٦ آن را بوسيده- بوسيده است، و نيز محلّ سجده و پيشانيش را ببوس، و هنگام گفتن شادباش به او بگوئيد:

«قبّل اللَّه نسكك و شكر سعيك و أخلف عليك نفقتك و لا جعله آخر عهدك ببيته الحرام»

يعنى: «خداوند اعمال عباديت را بپذيرد، و تلاشت را قدردانى كند، و جبران مخارجت را بنمايد، و اين را آخرين حجّ تو قرار ندهد». از فرومايگان بر حذر باشيد، زيرا فرد فرومايه هيچ ترسى از خداى عزّ و جلّ ندارد. براستى كه خداوند [بر زمين‌] نظرى فكند و ما را برگزيد و براى ما شيعيانمان را برگزيد تا ما را يارى كنند، و به شادى ما شاد باشند و بخاطر اندوه ما اندوهگين گردند، و جان و مالشان را در راه ما ببخشند، آنان از ما هستند و به سوى ما آيند. هر يك از شيعيان ما اگر مرتكب گناهى شود پيش از مرگ به بلائى دچار گردد كه گناهان او را پاك كند و اين بلايا در ثروت و يا در فرزند و يا در جسمش باشد تا آنكه دوست ما خداوند را در حالى ديدار كند كه هيچ گناهى نداشته باشد و چنانچه مقدارى از گناهانش مانده باشد