تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٠١ - آداب و سننى كه أمير مؤمنان
مصيبت بر رانهاى خود دست كوبد اجرش زايل شود. برترين كردار فرد با ايمان انتظار فرج است. كسى كه پدر و مادر خود را غمگين سازد آن دو را آزرده است.
رزق و روزى را با دادن صدقه فرود آريد. انواع گرفتاريها را با دعا كردن دفع كنيد، و بر شما باد به دعا كردن پيش از آنكه بلا بيايد، و قسم به آن خدائى كه دانه را شكافته و مردم را آفريده هجوم بلا و گرفتارى بر مؤمن از ريزش و فشار سيل از فراز تپّه به زير و از دويدن استرها شتابانتر است. از خداوند بخواهيد كه از شدّت گرفتارى جان سالم بدر بريد، كه آن موجب تباهى دين است. خوشبخت كسى است كه از غير خود عبرت گيرد و بدان عمل كند، خود را به اخلاق خوب پرورش دهيد، زيرا بنده مؤمن در پرتو خوش اخلاقى به مقام روزهدار شب زندهدار نائل آيد.
هر كس كه با آگاهى از حرمت مسكر آن را بنوشد خداوند به او از چرك و خون دوزخيان بنوشاند؛ هر چند كه آمرزيده شود. نذر نمودن در معصيت و سوگند خوردن در قطع رحم صحيح نيست. دعوتكننده بىعمل به كمان بىزه ماند. زن بايد خود را براى شوهرش خوشبو سازد. كسى كه در راه دفاع از مال خود كشته شود شهيد است. زيان رسيده را نه حمدى باشد و نه پاداش.[١] سوگند فرزند بدون رضايت پدر و سوگند زن بىاجازه شوهرش صحيح نيست. خموشى تا شب در غير ذكر خدا صحيح نيست. پس از هجرت باديهنشينى و پس از فتح مكّه هجرت بيمورد است. خواهان آنچه نزد خداست باشيد و در معرض آن قرار گيريد زيرا نتيجه آن بىنيازى از اموال مردم است. خداوند اهل حرفه كارگر امين را دوست مىدارد. هيچ كردارى در نزد خداوند محبوبتر از نماز نيست، مبادا امور دنيائى شما را از اوقات (پنجگانه) آن باز دارد! چرا كه خداوند گروهى را كه آن اوقات را كوچك شمردند مورد سرزنش قرار داده است و فرموده: الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ يعنى: «آنان كه از نمازشان غافلند[٢]- ماعون: ٥»، بدانيد كه نيكوكاران از مخالفان شما به يك ديگر خودنمائى و ريا كنند و به همين خاطر است كه خداوند آنان را موفّق نمىسازد، و جز عمل خالص را نمىپذيرد. عمل نيك فرسوده و كهنه نگردد، و گناه فراموش نشود، إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ الَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ
[١] بنا بر نقل خصال:« زيان رسيده را نه حمدى باشد و نه پاداش» ترجمه شود
[٢] مراد اين است كه نسبت به نماز سهل انگارند و آن را در وقت خود و با شرائط لازم نمىخوانند و گاهى فراموش مىكنند.