معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤١٦ - انگيزه نگارش و ترجمه
فصلهاى بعد به معايب هر يك از روشهاى تفسيرى نقلى و اجتهادى مىپردازد.
فصل نهم
اين فصل به «تفسير نقلى» اختصاص دارد. مؤلف تفسير نقلى را به چهار نوع (قرآن با قرآن، قرآن با سنت، قرآن با سخنان صحابه، قرآن با گفته تابعان) تقسيم مىكند. او در ذيل «قرآن با گفته تابعان» به موضوع حجيت خبر واحد مىپردازد و مىگويد حجيت خبر واحد (ثقه) به سيره عقلا مستند است، لذا تمام احكام و سنن شريعت را كه تفصيل مجملات قرآن است و تفسير اين آيات به حساب مىآيد و با خبر واحد جامعالشرايط به دست آمده، مىپذيريم و معتبر مىدانيم و اگر خللى از لحاظ سند يا محتوا داشت، نمىپذيريم.[١]
مؤلف آنگاه به بحث «آفات تفسير نقلى» مىپردازد و ١. ضعف سندها ٢. جعل در تفسير ٣. اسرائيليات را مهمترين آنان مىداند. در بحث «جعل» اين مباحث بيان مىشود:
عمدهترين عوامل جعل حديث (١. افساد در دين توسط زنادقه ٢. يارى مذهب ٣. ترغيب و ترهيب ٤. تقرب به سلاطين ٥. جعل در راستاى سياست ٦. عوامزدگى) اقسام جاعلان (٥ گروه) و چهرههاى بارز در جعل حديث (١. ابن ابى يحيى، واقدى، مقاتل بن سليمان، محمد بن سعيد معروف به مصلوب) و ٤٢ نفر ديگر و انواع جعل حديث را يادآور مىشود.
در بخش سوم (اسرائيليات) ابتدا توضيح مىدهد كه منظور تمام افسانههاى كهنى است كه وارد تفسير و حديث و تاريخ شده است. آنگاه به «اسرائيليات در كتب تفسير و حديث»، «رجوع به اهل كتاب» و «نقد و بررسى ادله جواز رجوع به اهل كتاب» مىپردازد و دلايل مجوزين را رد مىكند. در بخش «مراجع عمده پخش اسرائيليات» از هفت نفر (عبدالله بن سلام، تميم بن اوس دارى، كعبالاحبار، عبدالله بن عمر و بن العاص، ابو هريره، وهب بن منبّه، محمد بن كعب قُرَظى و ابن جريح) ياد مىكند. وى ابن جريح را از اين گروه خارج
[١] . تفسير و مفسران، ج ١، ص ٢٣.