مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ‌ ... وَ مَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوى‌ عَلى‌ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ.[١]

اين نسل اولى كه شاگردان مكتب فكرى پيامبرند، همان‌ها هستند كه مردم را در زمان حضور رسول الله (ص) تعليم مى‌دادند و پس از ارتحال او، پيام‌هاى اسلامى را در اقصا نقاط امت اسلامى به جان مردم نشاندند و شكوفا ساختند.

اين موفقيت نبايد در خيره شدن به كودتاى منافقان و فى قلوبهم مرض‌ها و طلقاى كينه‌ورزى كه همچون كف روى آب مدتى چهره اسلام شدند، ناديده گرفته شود و خداى متعال را در تحقق برنامه‌ها و پيامبر اكرم (ص) را در تربيت امت وسطى كه شهيد بر ديگر امت‌ها باشد، ناموفق شمرد.

اين امت وسط شكل گرفت و پيام دين را دريافت كرد، هر چند سياست‌بازان را خوش نيامد. ابو درداء در شام، عبدالله بن مسعود در عراق، عبدالله بن عباس‌ در مكه و ... هر كدام در فرصت‌هايى كه پيش آمد، پيام حضرت محمد (ص) را به گوش مردم رساندند و مانع خاموش شدن نور اسلام شدند.

بله! اين ظرفيت اسلام است كه همچون درياى بيكران از روزهاى اول‌ فى قلوبهم مرض‌ ها را تحمل كند. در سوره مدثر كه چهارمين سوره نازل شده در مكه است، از اين گروه ياد شده است:

وَ لِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْكافِرُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ بِهذا مَثَلًا.[٢]

و در هنگامى كه شكل حكومت به خود بگيرد، منافقان و كسانى كه ترس‌

[١] . فتح، آيه ٢٩:« محمد پيامبر الهى است و كسانى كه با او هستند بر كافران سخت‌گير و با خودشان مهربانند؛ ... و توصيف آنان در انجيل هست، همانند نهالى كه جوانه‌اش را بر آورد، و آن را نيرومند سازد و ستبر گردد و بر ساقه‌هايش بايستد و كشاورزان را شاد و شگفت زده سازد. تا از ديدن ايشان كافران را به خشم آورد.»

[٢] . آيه ٣١؛« ... تا اين‌كه( در مقام تمسخر) آنان‌كه در دلشان نسبت به اسلام مرض است و كافران بگويند خدا با اين مثال( اين‌كه جهنم ١٩ نگهبان دارد) چه مى‌خواهد بگويد؟ ...»