معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٢١ - ١ مسئوليتشناسى

مسئوليت‌شناسى ايشان و همراهانشان در دفاع از مرزهاى دين حكايت دارد.

بنا به نقل استاد، يكى از پرسش‌ها ناظر به ديدگاه شيعه نسبت به مسأله ترجمه قرآن بوده است. ايشان براى پاسخ به اين پرسش، به كنكاش از كتابخانه و استفسار از صاحب‌نظران پرداخته و پاسخى مستدل و مستند نمى‌يابد. به استثناى مبحثى كوتاه در كتاب‌ مصباح الفقاهه‌ حاج‌آقا رضاى همدانى‌ درباره ترجمه سوره مباركه فاتحه؛ هنگامى كه استاد از طريق دوست دبيرشان به شمارى از كتب عالمان اهل‌سنت در اين زمينه دست پيدا مى‌كنند، ناگهان به پديده‌اى شگفت‌آور و در عين حال تحسّر برانگيز وقوف مى‌يابند؛ و آن اين‌كه شيعه و انديشه‌وران شيعه به هر دليل در حوزه علوم قرآن در برابر حجم گسترده آثار اهل‌سنت كارى در خور ارائه نكردند.[١] ايشان از همان لحظه با خود پيمان مى‌بندد كه از حجم كارهاى ديگر كاسته و كار تدوين تفسير «الوسيط» را كه به نگارش آن اشتغال داشتند، رها سازند و اين خلأ را پر كنند.[٢] تدوين يك دوره علوم قرآنى در قالب كتاب‌ التمهيد فى علوم القرآن‌ كه به تدريج و پس از ساليانى مطالعه، تحقيق و تدريس؛ در اينجا مناسب مى‌بينيم يك خاطره از زبان استاد مرتبط با كتاب‌ شبهات و ردود بازگو كنم:

روزى فرمودند از يكى از بزرگان به نام و پرآوازه حوزه درخواست منبعى خاص- كه در اختيارشان بود- نمودم. ايشان به جاى آنكه كتاب را از طريق يكى از دست‌اندركاران مجموعه خود به من برسانند، خود به منزل آمدند و پس از ابراز محبت، اصرار كردند كه انگشتان دست مرا ببوسند كه من مانع شدم. سخن آن بزرگ اين بود: «انگشتانى كه در دفاع از حريم قرآن به كار افتاد بوسيدن دارد».

نگارنده با شنيدن اين سخنان، به ياد برخورد عالم بزرگوار، ميرزا مهدى اصفهانى‌ افتاد كه مى‌گويند در صحن رضوى در حالى كه كمرشان از كهنسالى خميده شده بوده، وقتى چشمش به چهره امام‌ خمينى‌ افتاد كه در آن زمان‌

[١] . آفتاب معرفت، ص ٩.

[٢] . ر. ك: التمهيد فى علوم القرآن، ج ١، ص ٢٠.