يعنى تو به من قدرت دادى، علم دادى، نيرو دادى، نبوت دادى، همه امكانات را در اختيار من گذاشتى و اكنون انسانى هستم كه از همه امكانات برخوردارم، ولى تعهد مى‌دهم كه امكانات خود را هيچ‌گاه در اختيار بزهكاران قرار ندهم، يعنى نمى‌گذارم از امكانات من كسى استفاده نادرست كند. اين ظاهر آيه است، اما بطن اينجا است كه اگر خداوند به كسى قدرت و امكاناتى داد، بايد مواظب باشد از امكاناتش بمب شيميايى درست نكند تا مردم حلبچه را نابود كند. اى دانشمند اروپايى! خداوند به تو قدرت و امكانات داد، پس چرا امكانات خود را در اختيار مجرمين گذاشتى كه از آن استفاده نادرست كنند؟ حالا ضابطه اين چيست؟ القاى خصوصيات كه در منطق هم به نام سبر و تقسيم داريم، يعنى آيا اين فقط درباره‌ موسى‌ مسأله است و يا مخصوص نيروهايى است از قبيل نبوت؟ آيا اين مخصوص بزهكارانى چون‌ فرعون‌ و هامان‌ است؟ عقل مى‌گويد: خير. يعنى اين خصوصيات را به قاعده سبز و تقسيم كه در منطق مطرح است، القا مى‌كنيم. خلاصه اينكه هر نيروى خدادادى ممكن است مورد سوءاستفاده بزهكاران قرار گيرد. شخصى كه اين امكانات را دارد، بايد سعى كند كه چنين نشود. اين‌ها همه قانون و قاعده و ضابطه دارند. تأويل ضابطه دارد.

كيهان‌فرهنگى: پرسشى كه در باب ترجمه مطرح است، اينكه ويژگى‌هاى يك ترجمه خوب كدامند؟ و اصولًا آيا امكان يك ترجمه دقيق از قرآن وجود دارد؟ آيا ترجمه‌اى كه خالى از تفسير باشد، دست‌يافتنى است؟ با توجه به شرايط كنونى، چگونه مى‌توان به ترجمه دقيقى كه اثرات هدايتى و تربيتى در آن محفوظ باشد، دست يافت؟

آيت‌الله معرفت: در نوشته‌هايى كه عرضه كرده‌ام، سه مسأله مطرح است.

يك مسأله اين است كه: [آيا] ترجمه قرآن ممكن است منعكس كننده تمام قرآن باشد؟ اين پاسخش منفى است، زيرا قرآن هم جنبه معنوى دارد، هم جنبه فنى و جنبه فنى‌اش بازتاب‌يافتنى نيست؛ حتى جنبه فنى‌اش نيز به لفظ اختصاص ندارد. گاهى اوقات در همان دقت در معانى و كيفيت ارائه معانى‌