س ١٠- شوهر اينجانب در سال ٥٧ به دست مزدوران رژيم طاغوت به شهادت رسيده و از ايشان پسرى به يادگار مانده است. اكنون با توجّه به مشكلاتى كه در زندگى وجود دارد من نمى‌توانم تنها زندگى كنم، و در خانه پدرى، زندگى آن چنان كه بايد نمى‌تواند براى من و بچّه‌ام مفيد باشد، لذا تصميم گرفتم با توجّه به پيام امام (درباره ازدواج) ازدواج كنم. اكنون چند سؤال دارم:

١- در صورت ازدواج تكليف بچّه ما چيست؟ آيا مى‌توانم بچّه‌ام را با خود ببرم يا اين كه بايد نزد پدربزرگش باشد.

٢- اكنون من و بچّه‌ام و خانواده پدرى شوهرم در ساختمانى كه متعلّق به شوهرم مى‌باشد زندگى مى‌كنيم و از تمام وسائل زندگى، مشتركاً استفاده مى‌شود، آيا صحيح است يا خير؟

٣- چون خودم آموزگار بوده‌ام از روزى كه با هم ازدواج كرده بوديم تمامى حقوقم و حقوق شوهرم را خرج زندگى كرده‌ايم، و حالا كه او شهيد شده تمام اموال جزء ارث او به حساب مى‌آيد تكليف من چگونه است؟ آيا مى‌توانم چيزى از آن خانه با خود ببرم؟

ج- شما مى‌توانيد طبق موازين شرعى و مقرّرات دولت اسلامى ازدواج نمائيد و نگهدارى بچّه بعد از رحلت پدر حقّ مادر است تا بلوغ او، و آنچه از اموال كه مال شما است جايز است در آن تصرّف نمائيد، و اموال شهيد بايد بين ورثه تقسيم شود، و تصرّف در مال مشترك بين صغير و ساير ورثه بايد زير نظر قيّم شرعى و مراعات مصلحت صغير باشد. ج ٣ ف ص ٢١٢- ٢١٣

(٣٠- ٥٨١- ١٢٣٥- ١٢٤١- ١١٨٤)

س ١١- اينجانب مادر شهيد مى‌باشم، فرزند شهيدم وصيّت كرده كه اگر بعد از شهادت وى همسرش شوهر اختيار كند فرزندش به وسيله پدر و مادرش نگهدارى شود، اكنون همسر وى ازدواج كرده و شوهر جديدش صلاحيّت اخلاقى ندارد، و او حاضر نيست كه پسر چهار ساله‌اش را- طبق وصيّت فرزندمان- به ما بسپارد. لطفاً دستور فرمائيد كه ايشان فرزند پسرم را به من تحويل بدهند؟

ج- در فرض مسأله حقّ حضانت و سرپرستى طفل با مادر است و نمى‌توانند طفل را از او بگيرند، و وصيّت در اين جهت اثر ندارد، ولى ولايت با جدّ پدرى طفل است.

ج ٣ ف ص ٢١٣

(١١٨١- ١١٧٥- ١١٨٨)