قانون مدنى و فتاواى امام خمينى - كيائى، عبد الله - الصفحة ٤١٥ - فصل چهارم - شرايط صحت نكاح

بچّه‌هايى‌كه حاصل ازدواج قبل از خواندن عقد هستند حلال‌زاده به حساب مى‌آيند؟

ج- بچّه‌ها حكم ولد حلال را دارند. ج ٣ ف ص ٩٧

(١٩٣- ١١٦٦- ٢)

س ٤٨- عقد پسر و دخترى به صورت عادى خوانده شده است، و چون سنّ پسر از لحاظ شناسنامه به حدّ قانونى نرسيده محضر عقد رسمى جارى نمى‌كند؛ استدعا دارد بيان فرمائيد بايد حتماً عقد رسمى جارى شود؟ يا اين كه اگر عروس به خانه شوهر برود و هر موقع سنّ آنان به حدّ قانونى رسيد عقد محضر رسمى جارى شود كفايت مى‌كند؟

ج- اگر عقد خوانده شده زن و شوهر هستند، و با مطالبه شوهرْ زن بايد به خانه شوهر برود. ج ٣ ف ص ٩٨- ٩٧

(١١٠٥- ١١١٤)

ماده ١٠٦٣: ايجاب و قبول ممكن است از طرف خود مرد و زن صادر شود يا از طرف اشخاصى كه قانوناً حق عقد دارند.

مسأله ٣- هر كدام از انكاح و تزويج به دو مفعول متعدّى مى‌شوند. و بهتر است كه زوج، مفعول اول و زوجه مفعول دوم قرار داده شود و عكس آن (نيز) جايز است. و در اينكه هر كدام از اينها به مفعول دوم گاهى بدون واسطه و گاهى به واسطه «مِنْ» متعدى مى‌شوند شريك مى‌باشند. پس گفته مى‌شود: «انكحت- يا زوّجت- زيداً هنداً» يا «انكحت هنداً من زيد». و با «لام» هم گفته مى‌شود و اين به حسب مشهور و مأنوس است و چه بسا به گونه ديگر هم، استعمال مى‌شوند كه مشهور و مأنوس نيست.

ج ٣ ص ٤٣٩- ٤٤١

مسأله ٤- گاهى عقد ازدواج بين زوج و زوجه و با مباشرت خودشان واقع مى‌شود، پس بعد از گفتگو و توافق و تعيين مهر، زوجه خطاب به زوج مى‌گويد: «انكحتك نفسى- يا انكحت نفسى منك يا لك- على المهر المعلوم» پس زوج بدون فاصله معتنا به مى‌گويد: «قبلت النكاح لنفسى على المهر المعلوم» يا «... هكذا» يا زوجه مى‌گويد:

«زوجتك نفسى- يا زوجت نفسى منك، يا لك- على المهر المعلوم» پس زوج مى‌گويد:

«قبلت التزويج لنفسى على المهر المعلوم» يا «... هكذا». و گاهى عقد ازدواج بين دو وكيل آنها واقع مى‌شود پس بعد از گفتگو و تعيين هر دو موكل و مهر، وكيل زوجه خطاب به وكيل زوج مى‌گويد: «انكحت موكلك فلاناً موكلتى فلانة- يا من موكلك يا لموكلك فلان- على المهر المعلوم» پس وكيل زوج مى‌گويد: «قبلت النكاح لموكلى على المهر المعلوم» يا