مى‌شد بهتر از اين بود كه با مخالفت فعلى او روبه‌رو گردد. از طرف ديگر، اقوام داماد هم داراى سوابق خوبى نيستند. مستدعى است نظر مباركتان را مرقوم فرمائيد؟

ج- احتياط آن است كه يا دختر به ازدواج رضايت بدهد و يا داماد او را طلاق دهد. و در غير اين صورت دختر نمى‌تواند با ديگرى ازدواج كند.

ج ٣ ف ص ١٦٤- ١٦٥

(١٠٦٣- ١٠٧٠)

س ١٥- اينجانب دخترى داشتم كه در ده سالگى براى خدمتكارى به خانه كسى رفته است، الآن حدود هفده سال است كه در خانه اوست و نمى‌گذارد دخترم به خانه بيايد تا او را شوهر دهم، و من غيرتم قبول نمى‌كند ناموسم در خانه اجنبىّ باشد، لطفاً حكم شرعى آن را بيان فرمائيد؟

ج- اختيار با خود دختر است و كسى حقّ ندارد مزاحم او شود، و در ازدواج دختر اذن پدر معتبر است. ج ٣ ف ص ١٦٥

س ١٦- به واسطه اختلاف سليقه بعضى از دخترها و پدرهايشان، گاهى دخترها مايل به ازدواج با بعضى از پسرها مى‌شوند- كه با آنان همفكر و هم سليقه‌اند- ولى پدر مايل به ازدواج دختر با آنان نيست، آيا باز هم رضايت پدر را در عقد دختر لازم مى‌دانيد؟

ج- اگر با ردّ خواستگار مورد پسند دختر كفو شرعى و عرفى ديگرى براى دختر پيدا مى‌شود، و تأخير ازدواج دختر تا پيدا شدن كفوى كه مورد پسند پدر هم باشد مفسده ندارد، اجازه پدر شرط است. ج ٣ ف ص ١٦٥

س ١٧- اگر مردى با دختر باكره‌اى بدون اذن پدر او ازدواج كند و پس از حامله شدن دختر پدر دختر به عقد راضى شود آيا اين اذن در حلّيت كافى است؟ و آيا فرق است بين [رضايت پدر بعد از] اولاد آوردن و قبل از پيدا شدن حمل؟

ج- با اجازه پدر صحيح مى‌شود و فرقى نيست. ج ٣ ف ص ١٦٦

س ١٨- دخترى كه بالغه، رشيده، عاقله، حدود بيست ساله و تحصيل كرده مى‌باشد و مايل به ازدواج با جوان متديّن مسلمانى است، امّا پدر دختر به واسطه امور مادّى اذن نمى‌دهد، آيا در اين صورت دختر مى‌تواند بدون اذن پدر ازدواج كند؟

ج- اذن پدر در ازدواج دختر باكره شرط است، مگر در صورتى كه از تزويج به كفو منع كند و دختر نياز به ازدواج داشته باشد و بترسد كه اگر از اين ازدواج صرف نظر كند